donderdag 23 februari 2012 De verbindende schakel in fotografie
Actueel
Vorige Volgende
26 januari 2012 »
door PhotoQ

In de aanloop naar de Zilveren Camera publiceerde NRC Handelsblad op 21 januari een essay van fotograaf Roel Visser, waarin hij zich uitspreekt tegen het fotograferen van menselijk leed. Hij noemt het een ‘lucratieve carrousel van sentiment’. Fotograaf Arie Kievit is het met hem oneens en ging in debat.

Nieuwsfotografie moet het nieuws en niet het menselijk leed centraal stellen. Dat vindt fotograaf Roel Visser. Hij ergert zich aan foto’s waarop vooral de emotie een rol speelt. ‘[Alleen te verdedigen zijn foto’s van bijvoorbeeld natuurrampen die] mogelijk leiden tot het verbeteren van de situatie, of het op gang brengen van hulp. Ook foto’s die tot doel hebben zekere maatschappelijke misstanden aan de kaak te stellen, zijn verdedigbaar.’ Nimmer mag het eigenbelang van de fotograaf voorop staan, evanals het schok effect.
 
Fotograaf Arie Kievit is het niet met hem eens: een foto kán niet zonder emotie. Als voorbeeld haalt hij zijn fotoserie over een vrouw die zich automutileert aan. ‘Dat is een verhaal dat verteld moet worden: om anderen te informeren en uit te leggen hoe zoiets kan.’ Soms is emotie nodig om een onderwerp binnen te laten komen bij de kijker. Bovendien spelen je eigen geweten en het overleg met en fotoredactie ook een rol in het bewaken van de grens tussen (leed)vermaak en informatie. Visser stelt in het radiodebat met Kiviet dat bijvoorbeeld in het geval van automutilatie al erg veel bekend is, en een fotoreportage zodoende niet noodzakelijk om het onderwerp onder de aandacht te brengen.
 
De discussie op Joop.nl met reactie van de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging die Kievits stelling ondersteunt: Foto’s van menselijk lees horen niet in de krant
 
Een video van het live debat tussen Visser en Kievit bij De Gids FM op Radio 1
 
 
 
 
 
 
 
Plaatsen/Stemmen op:  

Reacties (2)

1. anneke op Zondag 29 januari 2012 12.32
Menselijk leed mag en moet in beeld kunnen worden gebracht. Maar een fotograaf dient zich altijd af te vragen welk doel hij dient. Alleen de eigen nieuwsgierigheid achterna lopen is niet genoeg. Ook vind ik dat er aan foto's van leed doorgaans een hogere waarde wordt toegekend dan aan foto's van geluk. Zoals veel mensen soms soms met enige trots over hun 'levenservaring' spreken. En dan bedoelen ze niet de mooie zonnige dagen en de zondagen dat ze in pyjama monopoly speelden. Terwijl dat ook 'levenservaring' is. Bij de presentatie van mijn boek 'Oude Liefde' verzuchtte de galeriehouder(Lichtzone Groningen)dat hij blij was dat er in de sociale fotografie ook gewoon geluk kan worden geportretteerd. mijn conclusie: Menselijk leed en verdriet portretteren is goed en nodig, maar onderzoek je motieven eerlijk.

2. Chota op Maandag 30 januari 2012 12.48
Dit is een kwestie met meerdere kanten: enerzijds staat het publiek altijd vooraan bij rampen en ongelukken om toe te kijken en tegenwoordig met mobiele telefoons te fotograferen, om de ellende vervolgens direct op internet te plaatsten. M.i. vooral uit sensatiezucht en zelfprofilering ("kijk eens wat ik heb meegemaakt!"). Maar als een ander (nieuwsfotograaf & publicerend medium) hen een beeld met leed voorschotelt dan is men opeens 'geshockeerd' en wil men zoiets niet 'bij het ontbijt en/of de kinderen er mee confronteren'. Dit heeft denk ik vooral te maken met het feit dat men op deze wijze wordt geconfronteerd met dieper liggende persoonlijke, vaak archaische angsten. Helaas, ellende en leed horen bij het menselijk bestaan dus het heeft geen zin om er van weg te lopen. Leuk is anders, maar men kan het ook "positief" benaderen: het leidt tot bewustwording want men leert te relativeren en de positieve kanten van het leven waarderen, en tegelijkertijd kan het publiek geactiveerd worden voor zover mogelijk iets m.b.t. leed en ellende te ondernemen (voorkomen, oplossen etc.). Dit neemt inderdaad niet weg dat - zoals Anneke terecht stelt - het inderdaad voor zowel de nieuwsfotograaf als voor het publicerende medium altijd een punt van overweging blijft waarom men leed en ellende fotografeert en toont.

Plaats een reactie

Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.

 
Archief
© 2008 - 2012 PhotoQ | Contact | Colofon | Development by IDCA Technologies