In de bijlage Vervolg van de Volkskrant van zaterdag 14 februari is pagina 2 gewijd aan World Press Photo.
Over de winnende foto (bijschrift: Rechercheur Robert Kole onderzoekt een woning in Cleveland. De bewoners konden de hypotheeklasten niet meer opbrengen) wordt in een paginabrede kop gemeld: De kredietcrisis gevangen in een angstwekkend en spookachtig beeld.

Ik zie het als mijn plicht om de goedgelovige kijker uit de droom te helpen: deze foto is helemaal niet in Cleveland gemaakt, maar in Nieuw Vennep. En wel in het driekamer appartement naast het mijne. Een half jaar geleden overleed de buurvrouw en sindsdien staat de woning leeg. Na een aantal weken zag ik ineens de voordeur op een kier staan en hoorde geluiden binnen. Ik vertrouwde het niet en belde de politie. Ze kwamen kijken. Loos alarm het waren duiven op het balkon.

Wat een blunder van de jury om zo’n nietszeggende multi-interpretabele foto tot wereldfoto van het jaar te kiezen.

Ja, de verbeelding van de kredietcrisis is niet eenvoudig maar dit is wel een heel schamele oplossing. Waarbij de jury ook wel heel veel woorden nodig heeft om uit te leggen waarom het beeld zo goed is. Er wordt zelfs gemeld van dat het een beeld van de toekomst zou zijn. Nou nee hoor, afgezien van het simpele feit dat foto’s altijd over het verleden gaan, kan ik u voorspellen dat de foto’s die we nog te zien zullen krijgen van de crisis er heel anders uit zullen zien. Dan moeten we meer denken aan bedrijfsbezettingen, wegafsluitingen door met ontslag bedreigde werknemers, tentenkampen in stadsparken, en als het dan toch over huisuitzetting moet gaan: een gezin dat door een deurwaarder op straat gezet wordt ( huilend kind op de arm van de wanhopige moeder, woedende vader scheldt de deurwaarder uit.)

 

Verder wordt nog gerept over het lef van de fotograaf om in zwart wit te werken. Hoezo lef? Zwart- wit fotografie heeft tot een jaar of vijftien geleden ons beeld van de wereld bepaald in de gedrukte media. Oorzaak: kranten konden kleur niet fatsoenlijk drukken. Er is vandaag geen enkele goede reden meer te bedenken om documentaire en journalistieke fotografie niet in kleur te brengen. De werkelijkheid is in kleur. Voor fotografie die kunst wil zijn is zwart-wit natuurlijk een prachtige manier van verbeelden. Om een fotojournalist die nu nog in zwart-wit werkt lef toe te dichten, dat gaat wel heel ver.

Ik wens de beoordelaars en juryleden van harte beterschap.