Het larmoyante stuk van Rimmer Mulder onder de kop: Fotojournalist als frontsoldaat is een belabberde sollicitatiebrief voor het voorzitterschap van de Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten.

 

Het is een klaagzang die alom hoorbaar is in het wereldje der krantenfotografen. Komt er in het kort op neer dat redacties geen geld meer over hebben voor beeld terwijl we toch in toenemende mate in een beeldcultuur verzeild geraakt zijn. En men is boos en verdrietig dat iedereen tegenwoordig kan fotograferen. Tja., met de digitalisering is de fotografie inderdaad gedemocratiseerd. Iedereen kan het. Misschien zou het zinvol zijn eens na te demken over de eigen rol.

 

Het gros van de Nederlandse fotojournalisten is dagelijks te vinden op plaatsen waar ze al dan niet in vakken geperst met twintig andere collegas bezig zijn van dezelfde gebeurtenis een net iets andere foto te maken. Deze agenda fotografie kun je de volgende dag dan weer terugzien in de krant op het journaal en later in de week in de opinieweekbldaen. Ja, wel net een beetje anders om je te ‘onderscheiden’.

 

Om je in Nederland frontsoldaat te noemen als je bij een voetbalwedstrijd het gevaar loopt een glas bier over je heen te krijgen is van een onbeschrijfelijke treurigheid.

 

Fotojournalisten zouden hun eigen agenda moeten bepalen. al dan niet in overleg met redacties. Het is heel goed mogelijk andere dan de voor de hand liggende keuzes te maken en op een creatieve en zinvolle manier iets toe te voegen aan wat we allemaal al weten.

Het gaat er niet om dat je een net iets betere foto van Wim Kok voor de commissie De Wit maakt. Deze agendafotografie is natuurlijk deel van het werk, maar zou het veel minder moeten zijn.

 

Het gaat er vooral om dat fotojournalisten hun onderwerpen kiezen uit de achtergronden van het nieuws. En zo iets toevoegen door wat ze fotograferen en niet alleen maar of ze het net iets beter doen dan een ander. Schokkend vond ik in dit verband de uitlatingen van Zilveren Camera winnaar Pim Ras nadat hij de prijs kreeg. ‘Sinds 30 april vorig jaar loop ik met het ide dat ik de ZC ga winnen, maar als het dan bijna zo is ga je toch twijfelen. Sinds de nominatie heb ik heel wat zenuwslopende momenten meegemaakt. Veel collega’s zeiden zeker te weten dat ik de prijs zou winnen.’ Hij heeft goed kunnen slapen na de aanslag waarbij acht mensen het leven lieten maar kan het allemaal pas goed afsluiten met het tastbare bewijs : de Zilveren Camera. Als je zo over je vak praat dan is er iets grondig mis met je. Dan wordt een serieus vak een wedstrijd. Ik ben bang dat hij niet de enige is die er zo mee omgaat.

 

De beroepsgroep zal haar bestaansrecht in de nabije teokomst opnieuw moeten bewijzen. Ja , het kost wat meer moeite dan het gebruikelijke kluitjesvoetbal. Je zal je af en toe ergens in moeten verdiepen om je aan te passen aan de ontwikkelingen. Er zijn gelukkig fotografen die dat al doen. Die hoor je niet klagen. Zij zijn bij redacties ook van harte welkom.

 

Het is voor de NVF te hopen dat ze een voorzitter krijgen die kritisch naar de beroepsgroep kijkt en de noodzaak van de hand in eigen boezem inziet. Die zich niet schaart in het rijtje van zeurders en klagers die zich wentelen in het gemakzuchtige eigen gelijk.

 

 

Daniel Koning

(documentair fotograaf , 8 jaar staffotograaf de Tijd en 29 jaar de Volkskrant)

 

Het stuk van Rimmer Mulder, waarop bovenstaand artikel reageert, staat op Villamedia: Fotojournalist als frontsoldaat