woensdag 23 mei 2012 De verbindende schakel in fotografie
Dutch Doc
Vorige Volgende
12 juli 2011 »
door Martin Roemers

Na de reactie van de organisatoren van de Dutch Doc Award, is het fotograaf Martin Roemers die zijn mening geeft. Hij vindt met name de genomineerde inzendingen Tokyo Tokyo en Toppled geen documentaire fotografie.

 
Documentaire fotografie is een dynamisch medium dat zich continue vernieuwt. Er wordt volop geexperimenteerd met beeldtaal en vorm. Wat blijft is het vertellen van een verhaal. Zo’n verhaal hoeft geen betrekking te hebben op een (wereld)probleem maar kan ook over alledaagse zaken dicht bij huis zijn, zolang het maar een verhaal uit het werkelijke leven is.

De door Dutch Doc genomineerde serie Tokyo Tokyo, Japanse voetgangers gefotografeerd door twee fotografen, van het duo WassinkLundgren is prachtig werk wat het goed doet in het galerie-circuit. Toch is Tokyo Tokyo geen documentaire fotografie. Het heeft een attractieve en originele vorm maar vertelt geen verhaal. De makers vertellen in een interview dat ze de serie zijn begonnen om te laten zien dat ze als een duo werken. De foto’s vertellen daarmee wellicht meer over de fotografen dan over de gefotografeerden. Een ander door Dutch Doc genomineerd project is Toppled van Florian Göttke. Toppled is een fascinerend boek over omvergehaalde Saddam-standbeelden, samengesteld uit beeldmateriaal van anderen. Hoe goed van kwaliteit het project ook is – het is verhalend en het heeft vorm – het is gevonden fotografie. De maker componeert, stelt samen en geeft het geheel een nieuwe context maar hij produceert met dit project zelf geen documentaire fotografie. Sterker, voor dit project hoef je geen fotograaf te zijn.

De keuze van een aantal Dutch Doc-genomineerden was verwarrend omdat ze meer in het kunstcircuit past. Daarom zou het duidelijker zijn als Dutch Doc in de toekomst haar criteria verscherpt tot fotografie die documentair dus verhalend is. Daarvoor is overheidsgeld ter beschikking gesteld. Of Dutch Doc gaat door op de ingeslagen weg en noemt de prijs volgend jaar de DADA: Dutch Art and Documentary Award.
 
 
Discussie Dutch Doc:
Frank van der Stok interviewt Jan Dietvorst: Met open vizier kijken
 
 
Plaatsen/Stemmen op:  

Reacties (3)

1. Rob Wetzer op Donderdag 21 juli 2011 8.35
Beste Martin, een genuanceerd verhaal dat een belangrijke vraag oproept. Waarom moet de scheiding tussen kunst en documentair zo duidelijk getrokken worden? De wederzijdse beïnvloeding kan veel interessanter zijn, en tot nieuwe vormen en inzichten leiden. Kijk eens naar dit filmpje van waarin curator Frank Vanhaecke vertelt over de expositie Beyond the Document, nu te zien in Bozar Brussel. Geen probleem, maar een verrijking.

2. Jos Van Hecke op Zaterdag 08 oktober 2011 5.23
Vooreerst: elke foto is per definitie verhalend, alleen verhaalt de ene foto méér of sterker dan de andere. Het punt - mbt fotografie die het waarmerk 'documentair' echt kan dragen en waar maken - is dat dit verhaal visueel en objectief aantoonbaar IN de foto (in één foto of in samenhangende reeksen) moet zitten en dat zo'n verhalende foto op eigen kracht van inhoud en eventueel ook van 'expressie' de doorsnee kijker niet enkel moet kunnen uitnodigen maar ook moet kunnen 'dwingen' om het in de foto zichtbare verhaal op een algemeen toegankelijke wijze te 'lezen' en te begrijpen precies zoals de documentair fotograaf het doelbewust ook heeft beoogd. Elke foto die daaraan niet voldoet, zou men een 'niet documentaire' foto kunnen noemen. Wat een 'Kunst' foto precies is mag God & Joost de Curator weten maar zo zeker als 2x2 normaal 4 is, is dat de meeste 'kunst' foto's géén 'documentaire' foto's zijn zoals hierboven omschreven, juist omdat ze op eigen kracht van inhoud géén verhaal bevatten dat de kijker uitnodigend 'dwingend' precies toont wat de 'kunst' fotograaf doelbewust zou hebben beoogd. De doorsnee 'kunst' fotograaf beoogt doorgaans niets, behalve zichzelf. Zijn 'kunst' foto's zijn daar het 'sprekend' bewijs van omdat ze - in het beste geval - de kijker enkel verleiden om daar zelf (de kijker!) 1001 en méér verschillende soorten 'verhalen' bij te fantaseren. Deze 1001 en méér soorten gefantaseerde 'verhalen' van de KIJKER kunnen - uiteraard - best fantastisch zijn of ervaren worden maar 'documentair' kan men ze in géén geval noemen. Dat is en maakt het verschil met 'documentaire' fotografie, verschil dat BOZAR curator Vanhaecke kunstzinnig en uiteraard in het Engels 'beyond the document' durft noemen. Echte 'Documentaire' fotografie behoeft zo'n curatele uitleg niet, niet in het Engels noch in een andere uitleg-taal. Foto's 'beyond the document' kunnen géén 'documentaire' foto's zijn, maar enkel exclusief door God & Joost de Curator benoemde 'kunstwerken'.

3. Jos Van Hecke op Zaterdag 08 oktober 2011 6.13
Naschrift: 'kunst' foto's maken die bij de gratie van God & Joost de Curator misschien wel waardig zullen worden geacht tot 'kunstwerk' te worden verheven, kan iedereen die op de knop van een foto toestel - al was het maar een foto-mobieltje - kan drukken (of wrijven). Echte 'documentaire' foto's kunnen alleen worden gemaakt door echte 'documentair' fotografen die men uitsluitend aan hun foto's herkent en niet aan het 'naamkaartje' waaraan - of waarin - men meestal 'Kunst' fotografen kan of moet herkennen.

Plaats een reactie

Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.

 
Archief
© 2008 - 2012 PhotoQ | Contact | Colofon | Development by IDCA Technologies