Partners
Dutch Doc
| Volgende |
17 mei 2010 »
Nu de intendant documentaire fotografie een jaar aan het werk is geweest - en nog een jaar heeft te gaan – vindt curator Marc Prüst het tijd voor een tussenbalans. Die slaat negatief uit, aldus Prüst. De website is een mooie en sterke bron voor fotografie, maar verder ziet hij vooral: magere resultaten, ondoorzichtigheid van de handelswijze van de intendant, inefficiënte besteding van het geld.
–
Van relatieve afstand – Frankrijk – bezie ik de ontwikkelingen in de Nederlandse fotografie. Geamuseerd, verrast, soms verwonderd. Blij verrast was ik in ieder geval door het ter beschikking stellen van 800.000 euro gedurende twee jaar voor de ontwikkeling van de documentaire fotografie in Nederland door een van de grote financiers van de beeldende kunst in Nederland, het Fonds BKVB. Het fonds heeft hierbij besloten tot het aanstellen van een intendant, iets wat niet heel gebruikelijk is voor fondsen in Nederland, aangezien een intendant beleid bepaalt en fondsen slechts doorgeefluik dienen te zijn van door de rijksoverheid beschikbaar gesteld geld.
Gezegd moet worden dat de positie van de intendant niet benijdenswaardig is: wie geld te verdelen heeft, moet keuzes maken, en wie keuzes maakt, maakt vijanden. Bovendien, als er geld te verdelen valt, wil men de verdeler niet tegen zich vinden, waarmee het lastig is om kritiek te geven. Degene die besloten heeft tot het instellen van de functie van de intendant had daarom mijns inziens beter zelf, met behulp van een brede commissie van wijzen uit het veld, beslissingen kunnen nemen, en meer richting moeten geven aan de bestemming van het geld. Input vanuit het veld had juist voor een fonds voor de beeldende kunst waardevolle informatie kunnen opleveren over de specifieke omstandigheden van de documentaire fotografie in Nederland.
Veel werd niettemin verwacht van de intendant die voor dit geld de juiste bestemming diende te vinden. Nu, een jaar later, is wellicht een geschikt moment om een tussenbalans op te maken. En deze tussenbalans slaat naar mijn mening negatief uit. Ik baseer dit onder meer op de te magere resultaten, op de ondoorzichtigheid van de handelswijze van de intendant en ten slotte op de naar mijn mening inefficiënte besteding van het geld.
Om te beginnen met de resultaten. De intendant heeft na een jaar werk naar mijn idee nog weinig structureel kunnen veranderen in hoe de documentaire fotografie in Nederland wordt bedreven en gewaardeerd. Er is enorm veel tijd en vooral geld gestopt in definiëring, in het opbouwen van een netwerk, en het bouwen van liefst twee volledige websites binnen een jaar. De (vernieuwde) website is overigens een mooie en sterke bron voor fotografie.
De website zelf heeft mooie onderdelen als de nieuwsfeeds, de twitterfeeds, en een interessante blog. Dat veel van de inhoud veel breder is dan documentaire fotografie is wat mij betreft geen probleem, definiëring
van een dergelijke term blijft vrijwel onmogelijk. Naast het – zo blijkt uit het colofon – forse aantal medewerkers zijn er een aantal andere elementen op de site te vinden die vragen oproepen. Zo stond er tot voor kort op de homepage een prominente link met het online magazine BITE!. Wat de link tussen de intendant en BITE! was, is mij nooit duidelijk geworden. Hoe leuk en interessant dit magazine ook is, we kunnen dit toch niet zien als de ultieme uitdrukkingsvorm van de Nederlandse documentaire fotografie. Sterker nog: Nederlandse fotografen komen slechts zelden aan bod binnen dit initiatief. De link bestaat nu niet meer, en is plots überhaupt nergens meer te vinden op de site. Hoe de Dutch-Doc site na afloop van de financiering door Fonds BKVB volgend jaar doorgezet zal worden, is de vraag.
Op de website wordt voorts gerept over een ander initiatief, CRISIS!. Blijkens nieuwsberichten is er progressie gemaakt en zijn er reeds enkele fotografen geselecteerd voor deze opdracht, waarover echter geen nadere informatie te vinden is, welke provincies er meedoen, hoe de selecties gedaan worden, wat de uiteindelijke output gaat worden: het is mij volledig onduidelijk.
Naast de website is er een mooie prijs in het leven geroepen, met een serieus geldbedrag voor de winnende projecten. Op basis van nominaties door ‘poortwachters’ is er kort geleden een jury bijeengekomen die in twee categorieën hun keuzes hebben gemaakt. Hoe uit deze nominaties de prijswinnaar geselecteerd gaat worden, is niet bekend. Er is een gala- avond in Utrecht georganiseerd, met veel muziek, speeches en cabaret: leuk, maar niet echt een impuls voor de Nederlandse documentaire fotografie, en een dergelijke avond kennen we bovendien al jaren bij de uitreiking van de World Press Photo Awards. Aangezien een van de doelstellingen van het intendantschap was het bevorderen van de publieke belangstelling voor documentaire fotografie, waarom dan bijvoorbeeld geen mooie tentoonstelling van de 10 genomineerden in het centrum van Utrecht? Er bestaat de intentie om rondom de uitreiking van de Dutch Doc Award een driedaags festival te organiseren, zeer ambitieus, en interessant. Laten we hopen dat het lukt. Hoe de toekomst van Award en het festival er na 2011 uit zullen zien, blijft ook hier de vraag.
Voor het opbouwen van het netwerk en ter promotie van de Nederlandse documentaire fotografie zijn er reizen ondernomen naar onder meer Frankrijk, China en de Verenigde Staten. Sommige samen met een groep fotografen/fotografiestudenten, en/of curatoren. Hoe de selectie van deze
mensen tot stand is gekomen is onduidelijk. Ik ben eveneens actief als curator, en werk met een aantal Nederlandse documentaire fotografen die het label ‘nieuw talent’ reeds lang achter zich gelaten hebben. Ook ik zou graag met deze of andere Nederlandse fotografen ergens een presentatie gegeven hebben. Dat nu blijkt dat de partner van de intendant, sinds kort gevestigd als freelance curator, de Nederlandse documentaire fotografie kan gaan promoten in New York, neigt naar vriendjespolitiek.
Mijn conclusie tot nu toe: de intendant is niet in staat gebleken boven zichzelf uit te stijgen en concreet te maken hoe in samenwerking met gevestigde instituten in Nederland de documentaire fotografie verstevigd kan worden. Een activistische, beleidsmakende opstelling met als output een wedstrijd, twee websites, verschillende reizen met een klein groepje ‘getalenteerde’ fotografen en haar eigen partner als curator, is een magere score. Geen zelf opgezette projecten, professionalisering van de Dutch Doc Award, openingen maken naar de gevestigde instellingen om in samenwerking het publiek en nieuwe geldstromen te vinden, en bredere aandacht voor de aanwezige kwaliteit in Nederland zijn de zaken waar ik voor het komende en laatste jaar intendantschap op hoop, zodat ook na afloop van het intendantschap de positieve effecten van deze investering nog lang merkbaar zullen blijven.
Marc Prüst
Mei 2010
–
Plaatsen/Stemmen op:
Reacties (24)
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.