De Nederlandse fotografe Isabelle Pateer is sinds 2003 professioneel aan de slag als fotograaf in ons land en het project wordt ondersteund door het Fonds Anna Cornelis. Haar foto’s begeven zich op het terrein van de binnen- en buitenwereld. Als een zoektocht tussen de wereld die dan weer eens vervreemdend is, dan desolaat, dan suggestief en dan prikkelend, maar ons steeds confronteert met kleine situaties in het dagelijks leven gespeeld door de inwoners zelf van Doel. Haar fotografie is een tonen van iets: een omkaderd stukje werkelijkheid.

 

In de galerie in Roeselare toont ze beelden uit de merkwaardige serie ‘Unsettled’ die gezien de objectiviteit van haar blik, een grote aanspraak op feitelijkheid kunnen maken. Het is, met name in deze contemporaine tijd van digitale fotografie, telkens ook de uitdaging om een vraag te stellen, namelijk: wat is de werkelijkheidswaarde van dat beeld?, want er wordt een illusie aan toegevoegd. Isabelle bevestigt nadrukkelijk dat het medium fotografie een volwaardig medium van uitdrukking, informatie en communicatie is dat zij bespeelt en gebruikt als een vehikel om zich te verzoenen met het leven. Haar foto’s stralen immers de angst uit van de stilte net voor of na iets dramatisch in die onzekere setting van Doel.

 

 

Het rijke oog van Isabelle heeft zijn richting, zijn filters, zijn blinde vlekken, zijn aantrekkingspolen, zijn trillingen, zijn knipperingen voor het (on-)gewenste, zijn opentrekken voor het verlangende, zijn starende en vluchtige blikken, zijn kleppen en zijn lenzen, zijn scherpten en zijn wazigheden,… Het is zeker geen “onschuldige“ blik. Het is boeiend om zien dat Isabelle haar fotografisch oog gedrenkt heeft in de wereld waarvan zij deel uitmaakt. Afkomstig uit Hulst en dus dicht bij Doel opgegroeid.

 

Haar werk heeft te maken met een plastische en picturale visie. De schilderkunst is immers veranderd zodat het ‘schilderachtig’ fotograferen van Isabelle er ook anders uitziet. Het blijft echter fotografie gemaakt met het oog dat gevoed werd door de schilderkunst van onze tijd. Er is de zin voor de suggestieve abstractie, vooral in Pateer haar zeer sobere uitvoeringen. Deze soberheid is immers verbonden aan de ‘minimalisering’ die de fotografie zelf is. Fotograferen voor Pateer is zonder meer interpreteren. Haar foto’s hebben meer weg van een miniatuurwerkelijkheid.

 

Het element van de toekomst en de kracht, belichaamd door de geportretteerde jongeren, staat in contrast met de ontkrachte omgeving. Je krijgt een beeld van de toekomst in een plek die uiteenvalt, een beeld dat een wrang gevoel oplevert. Met haar intrigerende foto’s, waar een sluier van ‘zich nergens thuis te voelen’ over hangt, visualiseert Pateer hoe de mens tot een toestand van vervreemding komt ten opzichte van zijn oorspronkelijke omgeving en stelt ze vragen bij het nut van groei, ontwikkeling en vooruitgang. Zij doet dit zoals zij kortverhalen zou schrijven met de afstandelijkheid van een kunstfilosoof door het beeld te overmeesteren en nu en dan met de ironie van een voyeur, een chroniqueur van een werkelijkheid – echter niet van dé werkelijkheid.

 

Tot slot, deze expansie en politieke touwtrekkerij is niet alleen in Vlaanderen getoond, maar geldt ook voor andere landen in de wereld. Kijk maar naar het werk Fish Story dat zich toespitst op de haven en de havenuitbreidingen van de laatste marxistische fotograaf Allen Sekula. Zijn thema is het fotograferen van de welvaart, armoede en politieke machten in de grote havensteden over de hele wereld. Sekula en Pateer stellen zich vragen wat er overblijft van onze havensteden in de nasleep van een geglobaliseerde economie. Ga dat zien!