Werf
| Vorige | Volgende |
18 februari 2010 »
Sinds de vorige tentoonstelling van Filip Naudts’ Histoire de l’œil weten we wat een fotograaf kan aanvangen met de vervreemde mens als onderwerp. De titel van deze fascinerende reeks foto’s was geïnspireerd op een gekend filosofieboek Histoire de l’œil van Georges Bataille. Zijn foto’s ontstonden uit het niets en tastten in het verlengde van Bataille de grenzen af van het menselijk bestaan. Zijn werk focust ook in deze nieuwe tentoonstelling La clé du boudoir op de positie van het individu.
Hij toont ons 23 portretten van vrijgevochten vrouwen en 1 zelfportret die hij samenbrengt in een boudoir. We zien bekende personen uit het brede artistieke en culturele veld, maar hij maakt ons door de technische perfectie en de ont-kleding voyeur in een bizarre wereld. Hij benadert de vrouwen, wint hun vertrouwen en laat hen poseren in zijn studio. Hun poses ogen bevreemdend door een meesterlijke manipulatie. Door het licht creëert hij een verbeeldende sfeer die tegelijkertijd sterkte en kracht uitstraalt, maar ook kwetsbaarheid. De geportretteerden bevinden zich hierdoor op de grens van het paroxisme. Hoever kan men gaan zonder de grens van een portretfoto te overschrijden? Wanneer verdwijnt het portret in zuiver erotisme? Natuur die overgaat in cultuur? Zelfbewust en uitdagend worden we als kijker aangekeken door de geportretteerden, maar hun gespeelde naïviteit verleidt ons. En Naudts is de dirigent van dit sensueel lijfelijk gebeuren.
La clé du boudoir is interessant om het begrip traversie. Met traversie - een doortocht – bedoelen we een reis van het ene naar het andere. Het gaat om het moment of de plaats waarop het systeem van tegenstellingen waarmee de mens de werkelijkheid betekenisvol maakt wordt ondermijnd of anderszins uit evenwicht gebracht. Zoals bijvoorbeeld yin en yang beschouwd kunnen worden als twee tegengestelde en tegelijkertijd complementaire elementen van het universum.
Volgens Umberto Eco bezit een boodschap een esthetische functie als er sprake is van dubbelzinnigheid en autoreflexiviteit. Deze functie is toepasbaar op de conceptueel gerichte fotografie van Filip Naudts. Deze reeks richt zich niet alleen op de betekenis van de autonome fotografie, maar vooral op de tot nog toe onderbelichte betekenissen van het spel van de fotokunst, als een peintre-artist in een wereld die steeds sterker gemediatiseerd wordt en met beelden communiceert. Traversie is dus geen verzachting, maar een verheviging van de elementen die tegenover elkaar staan. Het in de war sturen van de geportretteerden kan zeer intense toestanden oproepen.
Zijn foto’s zijn in wezen zogenaamde normale beelden te situeren op het niemandsland van het niet-normale. Hij heeft hierover onderzoek gedaan door dat soort grenssituaties in beeld te brengen. De fotograaf wordt opnieuw zoals de 19de eeuwse generatie fotografen een peintre-photographe. De schilderkunstige en de fotografische blik voeden elkaar na een eeuw opnieuw. Als een rode draad is er een soort van digitale dialectiek tussen theorie en praktijk. De strijd tussen een medium, een experiment en een métier lijkt beslecht.
De fotowereld van Filip Naudts is grenzeloos in schoonheid, schranderheid en omvang.
Hij toont ons surreële beelden die hybride zijn. Het gaat hier om een ongewone fotograaf die zich openbaart in een stijl die in onze tijd ongepast is geworden: met fotografisch genoegen en een vettig knipoog.
–
Expositie La clé du boudoir loopt in: Galerie Van Campen & Rochtus, Verschansingstraat 52, Antwerpen tot 21 maart 2010.
Plaatsen/Stemmen op:
Reacties (1)
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.