Partners
Toentertijd
12 april 2011 »
Op die laatste zondag in Dhaka in 1990 voor de terugreis naar Hong Kong had ik het wel zo’n beetje gezien. De stad begon me te irriteren met haar eeuwige bedelaars en constant krijsende kraaien. Ik was uitgefotografeerd.
8 augustus 2009 »
Bij mijn aankomst zag het rebellenkamp er nogal uitgestorven uit. Een anti-climax. We waren weken bezig geweest om de communistische verzetsstrijders van de New Peoples Army (NPA) in actie te zien. Gelukkig was het gewoon lunchtijd en zaten de meesten binnen of in de schaduw.
29 april 2009 »
In de bus van Medan naar Lhokseumawe had ik weinig oog meer voor het tropisch groene landschap. We naderden Atjeh en de zenuwen gierden door mijn keel.
6 april 2009 »
Volgens de wat oudere heer in een uniform met de naam Constancio boven zijn rechter borstzak was ik op het juiste adres. Ik was nog niet zo overtuigd. Was dit het hoofdkwartier van een doodseskader ? Op het bord boven de ingang stond dat het hier ging om de aanhangers van Commander Lahi, de “National Chairman Anti-Communist Party of the Philippines”.
19 februari 2009 »
Liggend met mijn neus op de vieze vloer van een Palestijnse taxi in de Gazastrook was niet hoe ik mijn laatste middag in Israël had voorgesteld. Door me te verschuilen onder de voeten van Palestijnse arbeiders op weg naar huis was ik ongezien een wegversperring van het Israëlische leger doorgekomen, maar het was al laat en de volgende ochtend vroeg vertrok mijn vliegtuig terug naar Amsterdam.
10 januari 2009 »
Sudan was voor mij eind jaren ‘70 de ultieme bestemming. De plek waar ik naar toe moest. Een kennis was er doorheen gereisd op weg naar de Eritrese verzetsbeweging en een Nederlands-Egyptische vriend had in de hoofdstad Khartoum op school gezeten. Ik begon er over te lezen en vooral Alan Moorehead’s boeken over de Witte en Blauwe Nijl fascineerden mij. Een gigantisch land, het grootste van Afrika, zestig keer Nederland, vrijwel geen wegen, een paar honderd verschillende stammen en geen toeristen. Daar moest ik naar toe.
10 december 2008 »
In Afghanistan in 1989 voelde ik me voor het eerst in een echte oorlog. Rond de zuidelijke stad Kandahar, lag zelfs een frontlijn. Ik reisde daar rond met een Nieuw-Zeelandse collega onder de hoede van een groep mujahedin, zoals de Afghaanse verzetsstrijders toen werden genoemd.
4 november 2008 »
De drie al wat oudere dames klommen op het podium en even was ik bang dat ze me zouden aanvallen met hun parasols. Buitenlandse fotografen en journalisten waren niet zo populair bij de supporters van dictator Ferdinand Marcos. Ze zagen ons als aanhangers van Cory Aquino, de tegenstander van de president. In plaats daarvan vroegen ze om mijn handtekening!
11 oktober 2008 »
Jongere collega’s vragen weleens hoe het bestaan als fotojournalist is veranderd door de invoering van de digitale camera, de mobiele telefoon en het gebruik van het internet. Het volgende verhaal over hoe ik bij toeval als één van de eersten bij de verschrikkelijke cycloon van april 1991 in Bangladesh terechtkwam en hoe ik de beelden het land uitkreeg, geeft een mooi voorbeeld van de nieuwsfotografie in het pre-digitale tijdperk.
