Partners
Oog in Oog
| Vorige | Volgende |
6 juni 2011 »
De Braak, Vosbergen, Appelbergen, Vennebroek, de Drentsche Aa, het zijn magische woorden die de rooskleurige kanten van mijn verleden tevoorschijn roepen.
Mijn vader, kaashandelaar te Groningen, was een groot liefhebber van de natuur.
En hoewel hij altijd en eeuwig luidkeels verkondigde dat Groningen de mooiste provincie ter wereld was, voerden onze wandelingen eeuwig en altijd door Drenthe. Er zijn weinig paden en landwegen in wat nu de gemeente Tynaarlo heet, waar zijn en mijn voetstappen niet terug te vinden zijn onder het zand.
Mijn vader, kaashandelaar te Groningen, was een groot liefhebber van de natuur.
En hoewel hij altijd en eeuwig luidkeels verkondigde dat Groningen de mooiste provincie ter wereld was, voerden onze wandelingen eeuwig en altijd door Drenthe. Er zijn weinig paden en landwegen in wat nu de gemeente Tynaarlo heet, waar zijn en mijn voetstappen niet terug te vinden zijn onder het zand.
Uiteindelijk zijn het die voetstappen geweest die tot mijn werk hebben geleid. Al wandelend, nog eens wandelend, weer wandelend en later ook fietsend en nog eens fietsend kwamen de gevoelens boven drijven die in beelden en woorden werden vertaald. Ik kan alleen denken als ik in beweging ben.
Met deze tentoonstelling zijn die beelden eindelijk terug gekeerd naar de plaats van herkomst. Een mythologische ervaring. Zo moet Odysseus zich gevoeld hebben toen hij Ithaca terug zag.
En nu ik Odysseus genoemd heb wil ik Penelope er ook nog even met de haren bijslepen. De liefde dus. Ik had tijdens mijn studententijd in Groningen een tragische affaire, waar ik erg van genoot, want tragiek leek me erg dichterlijk, met een prachtige dame die me van de ene dag op de andere verliet om zich te voegen bij een flierefluiter die Ray de Vries heette.
Ik zocht natuurlijk troost in ellenlange wandelingen. Op één van die emotioneel beladen tochten stond ik opeens oog in oog met het bordje Rhee, gemeente Vries. Dat was een dichterlijke ervaring van de eerste orde. Ik meen me te herinneren dat ik in tranen ben uitgebarsten.
Dat bordje is er natuurlijk niet meer, want de gemeente Vries is er niet meer. Waar Ray de Vries gebleven is weet ik ook niet. Verder kan ik u over het verleden mededelen dat de tak op Kampsheide, vlakbij Rolde, waarop ik vaak heb zitten schrijven, toen ik directeur van de Kolk was in Assen, recentelijk is afgezaagd door een werkgroep die zich tot taak gesteld heeft om alle sporen van mijn bestaan te verwijderen. Het is om wanhopig van te worden.
Gelukkig ligt de Drentsche Aa er nog steeds in volle glorie bij.
Mijn favoriete wandeltocht voert van station Assen naar de bushalte van Westlaren. Ik denk dat ik hem al een keer of honderd gemaakt heb. Jaar op jaar staar ik in verrukking naar de middeleeuwse karrensporen op het Balloërveld en ga even op een grafheuvel liggen om uit te vinden hoe dat voelt.
Het stroomdallandschap van de Drentsche Aa is mijn land van belofte. En het komt zijn beloftes altijd na.
Met deze tentoonstelling zijn die beelden eindelijk terug gekeerd naar de plaats van herkomst. Een mythologische ervaring. Zo moet Odysseus zich gevoeld hebben toen hij Ithaca terug zag.
En nu ik Odysseus genoemd heb wil ik Penelope er ook nog even met de haren bijslepen. De liefde dus. Ik had tijdens mijn studententijd in Groningen een tragische affaire, waar ik erg van genoot, want tragiek leek me erg dichterlijk, met een prachtige dame die me van de ene dag op de andere verliet om zich te voegen bij een flierefluiter die Ray de Vries heette.
Ik zocht natuurlijk troost in ellenlange wandelingen. Op één van die emotioneel beladen tochten stond ik opeens oog in oog met het bordje Rhee, gemeente Vries. Dat was een dichterlijke ervaring van de eerste orde. Ik meen me te herinneren dat ik in tranen ben uitgebarsten.
Dat bordje is er natuurlijk niet meer, want de gemeente Vries is er niet meer. Waar Ray de Vries gebleven is weet ik ook niet. Verder kan ik u over het verleden mededelen dat de tak op Kampsheide, vlakbij Rolde, waarop ik vaak heb zitten schrijven, toen ik directeur van de Kolk was in Assen, recentelijk is afgezaagd door een werkgroep die zich tot taak gesteld heeft om alle sporen van mijn bestaan te verwijderen. Het is om wanhopig van te worden.
Gelukkig ligt de Drentsche Aa er nog steeds in volle glorie bij.
Mijn favoriete wandeltocht voert van station Assen naar de bushalte van Westlaren. Ik denk dat ik hem al een keer of honderd gemaakt heb. Jaar op jaar staar ik in verrukking naar de middeleeuwse karrensporen op het Balloërveld en ga even op een grafheuvel liggen om uit te vinden hoe dat voelt.
Het stroomdallandschap van de Drentsche Aa is mijn land van belofte. En het komt zijn beloftes altijd na.
–
Gemeentehuis Tynaarlo. 10 juni tot 12 augustus. Opening 10 juni, 17.00 uur
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.