Partners
Oog in Oog
| Vorige | Volgende |
12 juli 2010 »
Het leven gaat natuurlijk over verlies. Waar zou het anders over kunnen gaan?
Ik heb al van alles verloren. Een vader, een moeder, een broertje, een stuk of wat kiezen, een teddybeertje, waar ik ongewoon levendige herinneringen aan bewaar, een aantal liefdes die steeds vagere contouren krijgen, auto’s die zijn weggeroest, agenda’s die fonkelnieuw begonnen, maar na een jaar al verjaard waren en nog zo het één en ander.
Elke storm eindigt in een glas water. En dat glas water verwatert. Zo is het.
Met dat gegeven mag je doen wat je wilt. Je mag er zelfs mee proberen te leven. Van de ene boterham naar de andere. Van de ene gedachte naar de andere. Van het ene moment op het andere. En, klits, klats, klander, van de ene bil op d’ander, zoals het kinderliedje ons wil doen geloven.
Gelukkig is er redding. We kunnen ons leven vullen met kunst.
Of met wetenschap. Vooral het bestuderen van de snaartheorie kan een oplossing zijn voor de leegte.
Deze theorie is overigens uitstekend met de kunst te combineren. We kunnen daarvoor terecht bij de snaren van de cello van Pablo Casals. Schijnbare moeiteloos opent hij, in eendrachtige samenwerking met een zekere Johann Sebastian Bach, de tiendimensionale ruimte.
Daarna kan men gerustgesteld in het zwarte gat verdwijnen.
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.