Sein zum Tode, zegt de oude heer Heidegger, in wiens schaduw wij allen leven.
 
Je denkt bij zo’n formulering niet direct aan boodschappen doen bij Albert Heijn, of aan het vastknopen van je veters, maar dat hoort grappig genoeg ook allemaal bij het zijn. Net als de botervloot en de paardebloem, de pleister en de atoomcentrale.
 
 
 
Mijn eigen zijn bestaat niet alleen bij de duistere gratie van de dood, maar meer nog bij de overdadige luister van de kunst. Net zomin als ik me de dood voor kan stellen kan ik me het leven zonder kunst indenken.
 
Kunst maken is iets buiten de tijd plaatsen en hopen dat het in de eeuwigheid terecht komt. Of het dat ook doet is punt twee. De hoop is voldoende, vind ik zelf.
 
 
 
Er moet een wereld bestaan hebben voor
 
de Triosonate in D, een wereld voor de partita in A mineur.
 
Schrijft Lars Gustafsson in zijn gedicht De stilte van de wereld voor Bach.
 
…Een Europa van grote lege vertrekken zonder weerklank,
 
Overal onwetende instrumenten.
 
..Eenzaam gelegen kerken
 
waar de sopraanstem uit de Johannes Passion
 
zich nimmer in hulpeloze liefde slingerde
 
rond de mildere windingen van de fluit.
 
Wat een verschrikkelijke leegte.
 
 
 
Het leven zonder kunst is gewoon onleefbaar. Zonder kunst is het leven levend begraven zijn. En dat is leuk voor zombies en consumenten, die overigens bij voorkeur levend begraven willen worden in de Rotterdamse Koopgoot, maar niet voor de onverantwoorde flierefluiters die meer willen dan er in de aanbieding is bij de Hema.