schreef Juvenalis rond het jaar 60. Zelf ben ik ook wel eens buitenlander. Toen we in 1990 neerstreken in een Bourgondisch gehucht werden we aanvankelijk enigszins wantrouwig opgenomen door de locale bevolking. Nederland, was dat niet het land van de coffeeshops?

Maar nadat ik had bevestigd dat Frankrijk het mooiste land ter wereld is en Bourgondie de mooiste streek van dat mooiste land, brak het ijs en werden we overal uitgenodigd om een aperitief te komen drinken. Na een paar van die aperitieven deed ik er vaak nog een schepje bovenop. Ik wijdde met tranen in de ogen uit over de dood van Karel de Stoute en deelde de aanwezigen in vertrouwen mede dat Nederland er veel beter aan toe zou zijn geweest als het gewoon een deel van het Bourgondische Rijk was gebleven. Men schonk mij prompt nog een aperitief in.

Ach Romulus, uw eigen oer-Romeinen
lopen op feestsandalen rond en tooien
hun ingezalfde hals met Griekse kralen.

Ja, ja, die buitenlanders. Ze doen het nooit goed. Ze zijn te wuft of ze zijn te streng, te slim of te dom. In ieder geval altijd te. En natuurlijk heeft iedereen zijn eigen favoriete vreemdelingen. Persoonlijk heb ik, als rechtgeaarde Groninger, de Friezen altijd met achterdocht bekeken. Ze herdenken nog steeds de slag bij Warns, uit 1345. Dat was nog voor de slag op het Merelveld van 1389, waar de Serviërs zo dol op zijn.

In ieder geval is het verrukkelijk dat we anderen de schuld kunnen geven. Mijn humeur knapt daar onmiddellijk van op.

Ik was het dan ook volkomen eens met petit Louis, mijn Franse buurman, toen hij naar het gehucht hoger op de heuvel wees en zei dat de mensen daar niet te vertrouwen waren.