Liefde word je in de schoot geworpen. Kunst ook. Maar het fietsen moet je zelf doen. Daar komt inspanning aan te pas. Het is de inspanning waardoor je het hoofd helder houdt. En zonder helder hoofd krijg je de liefde en de kunst niet in de schoot geworpen. Hoe meer je fietst, hoe meer de genade je ten deel valt. Maar ik wil het niet over fietsen hebben.

Ik beperk me nu verder tot de kunst.

Wat mij betreft is kunst niet de totale oorlog, maar de totale overgave. Je mee laten slepen door je gedachten. Van de ene inval naar de andere struikelen. Je gezonde verstand op nul zetten en deelnemen aan de extase der dingen en aan de rondedans der gedachten.

Er is een plek in het hoofd waar de extase is gevestigd. Waar de wereld is zoals hij moet zijn. Waar alles vanzelf op zijn plaats valt. En daar moet je zien te komen om kunst te maken.

Ik ben er vele malen geweest en toch blijft het altijd de vraag of het nog een keer zal lukken om die plek terug te vinden. Maar zo gaat dat nu eenmaal in avonturen. Je weet niet waar je aan begint en je weet ook niet waar het zal eindigen. Je kunt er alleen maar het beste van hopen.