Lange tijd waren haar twee dochters haar favoriete onderwerp. Er werd geen camera op ze gericht, maar ze werden op de glasplaat van de kleurenkopieermachine gedrapeerd, in gezelschap van linten, objecten, vissen en vele andere attributen. Beetje bij beetje, want zo groot is die glasplaat niet, en uit die beetjes, die rechthoeken, werd dan een groot beeld in elkaar geplakt. De kleurenkopieermachine bestaat inmiddels niet meer. Maar de scanner is een goede vervanger.

 

‘Ik houd van realism,’ zegt Lieve, ‘dat alles wat je ziet er op een bepaald moment echt geweest is. Ik manipuleer de afzonderlijke beelden niet. Maar met al dat realisme bouw ik een wereld die volslagen imaginair is. Zoals je ook met bakstenen iets in elkaar kunt zetten, dat totaal niet meer op een baksteen lijkt’.

 

‘Nee. Want het is interessant om een foto uit verschillende opnames samen te stellen en van veel momenten één moment te maken. Dat doorbreekt de tijd. Verder doorbreek ik ook de waarheid, want die bestaat niet. De werkelijkheid bestaat uit contradicties.’

 

‘Ja, dat geld voor mijn karakter ook. Ik sta niet zo erg met beide benen op de grond. In mijn werk bereik ik dat zweverige effect door alles wat eerst ligt op de scanner in de foto de schijn mee te geven dat het rechtop staat. Je verlegt als het ware de zwaartekracht.’

 

‘Ze zijn zo mooi plat. Dat is handig op de scanner. En ze zijn niet eng als ze dood zijn. Het zijn net dieren uit een stripverhaal. Hun blik blijft me verbazen, en het feit dat ze geen ledematen hebben. Ze zijn gemaakt om te zweven. En bovendien eet ik ze graag.’

 

–

 

Werk van Lieve Prins is te zien tot 28 februari bij Galerie Animaux te Rotterdam.