Het werk van Marjan Teeuwen had altijd al een overdonderende aanwezigheid. Foto’s van tot de nok met voorwerpen volgestouwde plekken. Kamers die overwoekerd werden door dingen en dingetjes. Zo overweldigend veel details. Zoveel benauwenis ook. Alsof de ruimte beslist geen ruimte meer tentoon mocht spreiden. Alsof de angst voor de leegte alleen bezworen kon worden door alle hoeken en gaten vol te proppen. Alsof elke vorm van betekenis tegengesproken moest worden door andere betekenissen.

Overtuigend en fascinerend werk, vooral doordat je aan elke foto kon zien dat er  titanenwerk verricht was. Wat een moeite. Wat een energie. Maar het stelde me wel voor een raadsel. Ik keek vol bewondering naar de foto’s, maar ze sleepten me niet echt mee. Alsof ik telkens weer met mijn hoofd tegen de muur liep, die Marjan Teeuwen daar speciaal met dat doel voor ogen had neergezet.

Dat probleem, dat wellicht voor haar zelf ook een probleem begon te worden, heeft Marjan Teeuwen in 2008 op een wel zeer drastische wijze opgelost. In haar project Verwoest Huis liet ze een aannemer plafonds half neerhalen, wanden scheef neerzetten en van doorkijken voorzien en vloeren open breken. Dat betekende niet alleen een enorme verruiming van de mogelijkheden, maar ook een enorme verruiming van de ruimtes. Opeens mochten we ons in de kerkers van Piranesi wanen, in droomachtige gebouwen, waarin je nooit weet wat je achter de volgende hoek te wachten staat. Alle letterlijkheid was op slag verdwenen.

Maar de kroon op haar werk was de ‘verbouwing’ van een Russisch houten huis in Krasnoyarsk in de zomer van 2009. De geregisseerde ondergang van dit pand is van een buitengewone schoonheid. De werkelijkheid en de verbeelding zijn elkaar zo dicht genaderd dat je het verschil niet meer ziet.

–

Art Rotterdam
Tot en met zondag 7 februari

Werk van Marjan Teeuwen is daarna te zien in de galeries in Amsterdam en Rotterdam van Cokkie Snoei. Foto’s en film. Van 13 februari tot 14 maart.