Er staat niemand op deze foto. Omdat hij over iedereen gaat. Over de anonieme schedel die in elk hoofd op zijn kans ligt te wachten om tevoorschijn te komen uit het diepst van de gedachten. De titel van het werk is Slope of the Seasons, ofwel de helling van de seizoenen. Dat is de helling waarlangs we collectief naar beneden glijden. Of omhoog, als je Bach mag geloven, die in de verste verte Ich freue mich auf meinen Tod zingt.

Dood gaan lijkt inderdaad nogal vredig op deze verloren vloer. De betontegels slaan een kruis. En de schedel ligt in een hoopvolle streep licht. De kleuren zijn vredig en ingetogen. De walnoten, allemaal kleine hersenpannetjes, versterken de atmosfeer van vreedzaam gepeins. ‘IJdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid’. Bach is uitgezongen en de Prediker neemt het van hem over. Zoveel diepzinnigheid op de ordinaire vloer van deze werkplaats. Pieter Laurens Mol is daar een meester in. Van wat bijna gemeenplaatsen zijn een betekenisvol universum creëren.

Een universum dat tegelijkertijd zwaar en lichtvoetig is. ‘Wat je ook van het beeld vindt, je kunt het altijd bekijken en begrijpen als een wereld die ergens totally nuts is, nietwaar.!?’, schreef hij me.

Zonder het te weten heeft de kunstenaar ook nog één van mijn persoonlijke herinneringen in het werk weten te verstoppen. Hoe ik met mijn vrouw door Vezelay loop en hoe ze verlangend kijkt naar de onbereikbare noten, hoog in de bomen en hoe er juist op dat moment een enorme windvlaag voorbij komt die het onbereikbare aan haar voeten doet vallen.

 

–

 

Art Rotterdam

Tm 7 februari in de Cruise Terminal aan de Wilhelminakade 699 te 
Rotterdam