Kortom, het moderne leven in een notendop. Over de tirannie van de overdaad. Hoe de wegwerpmaatschappij, die ons moest verlossen van al het boze, ons op een slinkse manier overweldigd heeft. Vooral die elegante schoentjes maken deze foto onvergetelijk. En om ons het pijnlijke van de situatie nog eens extra in te wrijven worden de eens zo sierlijke hakken belachelijk gemaakt door bananen. Want de tijd dat we door de natuur gered konden worden (ook een thema in het werk van Melanie Bonajo) is voorbij. Van de bomen zijn allang bezemstelen gemaakt. De wereld gaat ten onder aan vlijt. En het woord plant komt straks alleen nog voor als onderdeel van het woord potplant. Toch blijft ook de mogelijkheid nog open dat ze stiekem geniet van de situatie. Is er een vreemde ceremonie aan de gang waarvan wij de draagwijdte en de betekenis niet kennen? Een Bacchantische rite zelfs? Springt ze een seconde later overeind om haar ketenen af te werpen en te beginnen aan een woeste, bevrijdende dans? Aan haar armen te zien is ze zeker geen passief slachtoffer. Maar we zullen het nooit weten. Een seconde later bestaat niet in de foto. Die mogen we zelf bedenken.

 

 

 

Deze foto en vele anderen zijn te zien op de tentoonstelling Quickscan Nl #1, t/m te zien in het Nederlands Fotomuseum