Vindt men het werk, waarin de polder een belangrijke rol speelt, misschien te Nederlands en verbindt men daaraan de conclusie dat het internationale allure mist? In het buitenland denkt men daar kennelijk anders over. Of is de fotografiewereld in Nederland gewoon niet alert genoeg? Heeft men te weinig aandacht voor werk waarin de verbeelding een belangrijke rol speelt?

Ellen Kooi maakt inderdaad werk dat vaak diep geworteld is in de klei. Kale, winderige polders worden bewoond door kinderen, vaak meisjes, die vergroeid zijn met de aarde. Zoals in de Griekse oudheid de nimfen zich openbaarden in het ruisen van een bron of in het groeien en bloeien van de plantenwereld, zo openbaren deze kinderen zich in eindeloze weilanden, sloten en omgeploegde aarde.

 

 

Een fraai voorbeeld is de foto waarop Ellen Kooi twee tweelingzusjes heeft vastgelegd in een diep gelegen stukje Nederland bij Abbekerk – ze zijn onafscheidelijk  met de haren aan elkaar vastgeknoopt. Zoals ze ook onafscheidelijk verbonden lijken te zijn met de modder die ze probeert vast te houden en misschien zelfs op te zuigen. Heel ver weg zien we een ijle bomenrij samenvallen met de horizon en rechts is een rood pannendak nadrukkelijk aanwezig. Alles staat op een prachtige manier precies op zijn plaats. Zelfs het weer doet gehoorzaam wat er onder dergelijke omstandigheden van het weer verwacht mag worden. Droom en de werkelijkheid gaan vloeiend in elkaar over. Nederland als mythologisch landschap. Het beeld van een jongetje in een veld vol berenklauw ademt dezelfde licht huiveringwekkende en tegelijkertijd vertederende intensiteit uit. Hij probeert  één te worden met de hem omringende wereld. Misschien gaat het lukken. Het groen van de bladeren deelt zich al mee aan het gezicht van het kind.

Werk van Ellen Kooi is te zien in de Madrileense galerie Camara Oscura en op de tentoonstelling The Unforgettable Fire in de Kunsthal in Rotterdam.