Daarna begint het gevraag. Ik probeer de foto uit te horen. Hoe kan een beeld zo mooi zijn en tegelijkertijd zo steriel? Zo veelzeggend en zo terughoudend? De ene keer waan je je boven het regenwoud en de andere keer boven een uit de hand gelopen project van een modelbouwer. Hoe groot of hoe klein moeten we ons dit alles voorstellen? Spreken we van honderden kilometers of van muizenvoetjes? En waar is de mensheid gebleven? Is hij weggevaagd of moet hij nog worden uitgevonden? Weggevaagd waarschijnlijk. Op een andere foto staat een torenhoge stapel borden. Ook een soort rookkolom, maar dan een versteende. Daar moeten mensenhanden aan te pas gekomen zijn.

 

 

De toren is in wankel evenwicht. Hij had allang om moeten vallen, maar dat lijkt hij principieel te weigeren. Gewoon een kwestie van de wetten van de natuur hooghartig naast je neerleggen. Of is dit broze gevaarte niet meer en niet minder dan een gedachte- experiment? Is de grofstoffelijke wereld van Ed Terpentijn eindelijk opgelost in de ideeënwereld van Plato?

We zullen het nooit weten. De foto’s hullen zich in een ondoorgrondelijk zwijgen. Net als de sfinx.

 

–

 

Naar aanleiding van de tentoonstelling The Unforgettable Fire in de Kunsthal in Rotterdam, die een schitterende hommage is aan de onlangs overleden galeriehouder Adriaan van der Have van Galerie Torch, schreef Rommert Boonstra over Eelco Brand.

Ter gelegenheid van de expositie verscheen een boek, eveneens met de titel The Unforgettable Fire, bij uitgeverij Art Unlimited.