Zeer geachte heer van Tuyl,

Als ik op Google naar het Stedelijk Museum Amsterdam zoek, verneem ik met genoegen dat het museum over een omvangrijke, wereldberoemde collectie beschikt.
Dat geloof ik graag.

Alleen met de fotografie wil het maar niet lukken. Bij de laatste aankoopronde is de naam Stedelijk Museum weer danig in diskrediet geraakt door de aankoop van min of meer toevallige kiekjes die geen kunst willen zijn. Vooral dat geen kunst willen zijn, schijnt in dit geval als buitengewoon kunstzinnig te worden beschouwd.

Koopt u ook doeken die geen schilderijen willen zijn en constructies die zich niet als sculptuur willen aandienen?

Ik ken een ontwerper van theedoeken, die wijd en zijd wordt geprezen. Ook behoort tot mijn kennissenkring een zeer bekwame betonvlechter. Beiden zijn niet ongenegen tegen een passende beloning enig werk aan het Stedelijk Museum te leveren. Zou u eens bij de betreffende curatoren willen informeren? Deze twee heren zijn eerlijke, hardwerkende, godvrezende lieden. Wilt u dat er alstublieft bij zeggen?

Maar goed. De fotografie.Altijd goed voor een lach en een traan. Iedereen kan het. En laten we vooral niet zo arrogant zijn om te denken dat het ene plaatje beter is dan het andere. Dat zou hoogmoedig zijn. Zijn het niet juist de armen van geest die het aardrijk zullen beërven? En is het dan niet juist de plicht van een toonaangevend instituut als het Stedelijk Museum om die armen dan ook alvast binnen te halen? Is iedereen in zijn hart niet gewoon kunstenaar?

Wat me nog wel dwars zit is de jury. Was die wel toevallig genoeg? En wilden de leden niet stiekem zelf voor artiest spelen? Hebben ze wel onder ede verklaard dat ze geen kunstzinnige bedoelingen hadden? Ik heb geen enkel bezwaar tegen de verspilling van gemeenschapsgelden, maar dan moet je het wel eerlijk doen en met open kaart.

Altijd die fotografie. Wellicht is het u, door alle hang naar eenvoud op uw fotografie afdeling ontgaan dat er ook foto’s bestaan die zich er niet voor schamen dat ze kunst zijn. Mag ik u attenderen op mensen als Jasper de Beijer, Melanie Bonajo, Martijn Doolaard, Henk Elenga, Ruud van Empel, Winfred Evers, Astrid Hermes, Hendrik Kerstens, Micha Klein, Paul Overdijk, Wouter van Riessen, Schilte&Portielje, Tjarda Sixma, Jean-Marc Spaans en Oscar Voch? Ik noem er maar een paar.

Ze staan  allemaal in het boek Beyond Photography, dat onlangs werd uitgegeven door Voetnoot. En ze staan allemaal niet of nauwelijks in de Nieuwe geschiedenis van de fotografie in Nederland, dankzij uw conservator fotografie.

Zou het overdreven zijn om te zeggen dat het laatst genoemde boek de geschiedenis domweg vervalst? Dat er binnen de Nederlandse fotografiewereld een ongeremde hartstocht bestaat voor het amateuristische en het realistische en een vage minachting voor alles wat met kunst te maken heeft?

Graag zou ik wat meer van u horen over de positie die het Stedelijk Museum inneemt ten opzichte van de fotografie en met name de fotografie van de verbeelding.

Eén van uw illustere voorgangers, Edy de Wilde, riep met enige regelmaat dat het in de kunst alleen om de kwaliteit gaat. Zou u hem dat na durven roepen? Of is uw stelling dat gebrek aan kwaliteit juist een kwaliteit is

Ik teken met de meeste hoogachting en hoop op een spoedig antwoord,

Rommert Boonstra
 

–

 

Zie ook de PhotoQ-discussie: Banaal, banaler, banaalst

 

En Michel Szulc Krzyzanowski schreef een Open brief aan Rommert Boonstra (2 pagina’s pdf)