Her en der hangen flinke lappen tekst die de kijker uit moeten leggen wat hij ziet en hoe hij het geziene moet interpreteren. Men wordt educatief en belerend toegesproken. Dat maakt de foto’s voor het merendeel tot illustraties bij een verhaaltje.

 

Gelukkig zijn er ook een paar kunstwerken die wel op eigen benen kunnen staan. De film van Roy Villevoy en Jan Dietvorst bijvoorbeeld, over een groepje mannen dat over de doodstille slagvelden van de Eerste Wereldoorlog zwerft, op zoek naar oud wapentuig, is van een verbijsterende schoonheid. Ze leven nog steeds in de lange slagschaduw van wat in Frankrijk La Grande Guerre wordt genoemd. Er vallen zelfs nog slachtoffers als bommen plotseling wakker worden uit een lange slaap en alsnog besluiten om te doen waar ze voor gemaakt zijn. Questioning History en dan als antwoord BOEMMM horen.

Zelf lever ik bij dezen ook een bijdrage aan de tentoonstelling. Ik leg u eerst even uit hoe u naar bovenstaande foto moet kijken. In de eerste plaats is dit beeld een verwijzing naar de oneerlijke machtsverhoudingen in de decadente tijden van het laat-kapitalisme. Dat meisje danst er vrolijk en stralend op los terwijl toch al overbelaste mannen het zware werk moeten doen. De glitterbol aan het plafond staat voor de betekenisloosheid van het moderne bestaan. Het water refereert aan de zondvloed. Spoedig zal het tot aan de lippen staan. Maar daarbij zal het niet blijven. De sprookjesachtige achtergrond tenslotte is een hommage aan Mondriaan en Cecil B. deMille.