Partners
Oog in Oog
| Vorige | Volgende |
14 december 2008 »
Aan de buitenkant van het leven blijven. Een neutrale waarnemer zijn. Van alles een optelsom maken. Mijn belastingconsulent is daar perfect in.
Waarom ben ik altijd op zoek naar onbecijferbare ontroering? Waarom wil ik meegezogen worden? Waarom blijf ik niet rustig aan de kant staan?
Waarom ben ik altijd op zoek naar onbecijferbare ontroering? Waarom wil ik meegezogen worden? Waarom blijf ik niet rustig aan de kant staan?
Laatst was het weer zover.
Een gedicht van Miroslav Holub.
Het begint met het temmen van de waterwereld:
Maar de zee werd gemeten
en geketend aan de aarde.
En de aarde werd gemeten
en geketend aan de zee.
Dan verandert, midden in het gedicht het spel van de macht onverhoeds in het spel van de ontroering:
Rest nog
dat huisje boven het kanaal.
De man met zachte stem,
de vrouw met tranen in haar ogen.
Een gedicht van Miroslav Holub.
Het begint met het temmen van de waterwereld:
Maar de zee werd gemeten
en geketend aan de aarde.
En de aarde werd gemeten
en geketend aan de zee.
Dan verandert, midden in het gedicht het spel van de macht onverhoeds in het spel van de ontroering:
Rest nog
dat huisje boven het kanaal.
De man met zachte stem,
de vrouw met tranen in haar ogen.
Toen ik zover was had ik weliswaar geen tranen in mijn ogen, maar ik voelde ze wel ergens branden. Ik dacht er over om mijn belastingconsulent te bellen om te vragen wat ik moest doen. Zou ontroering ergens afgetrokken kunnen worden?
En toen kwam de magistrale slotzin:
Rest nog
een kopje koffie,
de diepste zee van de wereld.
We hebben de grote dingen naar onze hand gezet, maar de kleine zijn gelukkig ontembaar.
–
Miroslav Holub. De geboorte van Sisyphus. Vertaling Jana Beranová. Uitgeverij De Bezige Bij.
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.