Partners
Oog in Oog
| Vorige | Volgende |
8 december 2008 »
World I van Ruud van Empel
Je moet het lef maar hebben: in deze cynische tijden begrippen als onschuld en schoonheid aan de orde stellen is vragen om moeilijkheden.
Je moet het lef maar hebben: in deze cynische tijden begrippen als onschuld en schoonheid aan de orde stellen is vragen om moeilijkheden.
De onschuld is lange tijd geleden immers al schuldig verklaard, of zoals Yeats het zei:
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.
De schoonheid kwam er niet veel beter af. John Keats durfde nog te schrijven Beauty is truth, truth beauty—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know maar Camus vond al dat schoonheid ondraaglijk is en ons tot wanhoop drijft. Sedert Lucebert heeft het arme kind zelfs haar gezicht verbrand.
En nu komt Ruud van Empel ons zonder een spoor van ironie vertellen dat het paradijs er nog altijd is, dat de Hof van Eden nog steeds bereikt kan worden, als je bereid bent om je in de kunst te verliezen.
Uit honderden door hem zelf gemaakte foto’s monteert hij op de computer beelden van kinderen in een overweldigend mooie natuur. Ze staren ons ernstig aan, zonder enige vorm van koketterie.
To become truly immortal, a work of art must escape all human limits: logic and common sense will only interfere. But once these barriers are broken, it will enter the realms of childhood visions and dreams, schreef Giorgo de Chirico.
Van Empel geeft met zijn werk aan die uitspraak een geheel nieuwe lading.
Zijn kinderen maken het kind in onszelf wakker en de natuur staat niet alleen voor de ongerepte landschappen die hier en daar nog op de aardbol te vinden zijn, maar vooral ook voor het innerlijke landschap waarin men altijd en overal kan rondzwerven, zolang je de ingang kunt vinden. En die ingang vind je pas als je eerst je laatste restjes onschuld bij elkaar gezocht hebt.
Zijn kinderen maken het kind in onszelf wakker en de natuur staat niet alleen voor de ongerepte landschappen die hier en daar nog op de aardbol te vinden zijn, maar vooral ook voor het innerlijke landschap waarin men altijd en overal kan rondzwerven, zolang je de ingang kunt vinden. En die ingang vind je pas als je eerst je laatste restjes onschuld bij elkaar gezocht hebt.
Schoonheid en onschuld. De fundamentalisten onder ons zullen op dit werk ongetwijfeld het etiketje kitsch proberen op te plakken. Zoals ze jaren lang alles hebben geprobeerd te verdoemen wat met gevoel te maken heeft in plaats van met het concept. Maar ze slagen er steeds minder in om de kunstwereld met hun oekazes en hun banvloeken te domineren.
De Romantiek en het Surrealisme zijn op dit moment veel belangrijker voor de ontwikkeling van de kunst dan het dood lopende straatje van het functionalisme.
De standpunten verschuiven. Misschien zou het leuk zijn om Mondriaan een poosje kitsch te noemen.
De standpunten verschuiven. Misschien zou het leuk zijn om Mondriaan een poosje kitsch te noemen.
Plaatsen/Stemmen op:
Reacties (3)
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.