Partners
Oog & Naald
| Vorige | Volgende |
3 juli 2011 »
In een productiemaatschappij moet de consument verleid worden. Geen verleiding, geen omzet. Verleiding is zo oud als de mensheid zelf. Technieken die succes hebben komen steeds weer terug. Het mooie van lelijke hoezen is dat er geen moeite wordt gedaan dat te verbergen. Daarom willen we Matrozenliefde.
Ergens ruik je Reve bij zo’n titel. Op ‘Matrozenliefde’ zingt de Zangeres Zonder Naam: “Kom terug, jongenlief!” Het had een van zijn eígen boeken kunnen sieren. Met zijn weemoedige ironie en kwetsbaarheid liep de volksschrijver over van dit sentiment, zodat je niet meer weet of het nou gemeend is of een pose. Over het optreden van de Zangeres op zijn bruiloft zei hij tegen Rudie Kagie in VN: “Ik heb haar natuurlijk gebruikt. Ze was mijn antwoord op zogenaamde èchte kunst, die in werkelijkheid vaak niets voorstelt. Ik ben altijd erg voor het volk geweest en altijd erg tegen cultuur. En toch was ik niet fout in de oorlog”.
Telstar single | Zangeres Zonder Naam | Hij Was Maar Een Neger
‘Matrozenliefde’ is een van de éérste platen die Johnny Hoes uitbracht op zijn eigen label. ‘Maak ‘t gezellig thuis: Haal ‘n Telstarplaat in huis!’, staat er nog op de achterkant. De man met de mooiste achternaam van Nederland was, als talentscout in 1963, na een geschil over een halve cent extra royalty’s, vertrokken bij Philips. Klinkt nogal principieel. Maar ik denk dat Philips ook wel van hèm af wou. Een aantal Philipsartiesten wilden zijn repertoire liever niet gebruiken. Het had een te hoog carnavalsgehalte; niet zo’n grote markt. En je krijgt de indruk dat Hoes daarbij steeds een dominante rol voor zichzelf opeiste. Op de mini LP ‘johnny hoes presenteert’ staat een potpourri van 30 nummers waarbij ‘J. Hoes’ 29 keer in de credits voorkomt.
Fotografie Hans Katan
Hij had ook nog een eigen carrière als muzikant èn een muziekwinkel. Maar ontdekte daarnaast nieuw talent, schreef er repertoire voor, regelde optredens, vertaalde liedjes en maakte opnames met ze. Zijn “Och, was ik maar bij moeder thuisgebleven” is, volgens de encyclopedie van de Nederlandse Popmuziek, de best verkochte Nederlandse single aller tijden. Ik verheug me iedere keer weer op zijn vette, rollende ‘r’. Beetje Amerikaans; hoor je vaker bij oude Rotterdammers.
Telstarhoezen zijn altijd meteen herkenbaar. Overal is het wel feest, heft men het glas of musiceert men in huiselijke kring. Eigenlijk oeroud Hollands als je aan 17e eeuwse schilderijen denkt. Al eeuwen lang herkennen Hollanders zich hierin. Mensen die feestjes houden waarbij je geen boxen op je pick-up hoeft aan te sluiten, als je er maar voor zorgt dat alle biermerken naar de camera zijn gedraaid en je kunt zien dat hier Roxy wordt gerookt. Aanstekelijk, goedkoop en gezellig.
Fotografie Foto ‘Visie’ Eindhoven
Een aantal van die Telstar hoesfoto’s zijn gemaakt door het Zuid Nederlandse Foto Reportagebedrijf ‘VISIE’ uit Eindhoven. De hoes voor Matrozenliefde noemt geen fotograaf. De felrealistische foto past ook niet zo bij de stijl van deze firma. Niet echt gezellig; teveel onduidelijkheden. Toch heeft Hoes hiervoor zijn toestemming gegeven; wat voor duistere kanten had de directeur nog meer?
Dit is eigenlijk te ver heen. Deze vrouw (?) heeft huis en haard allang achter zich gelaten. Is de onschuld voorbij. Fascinerende mix van onbeschaamdheid en ongemak. Ze draait haar bekken uitdagend naar voren, maar haar arm drukt ze krampachtig tegen haar zij; haar borsten moeten in de lift. Als ik mijn kaken op elkaar druk en m’n tanden ontbloot krijg ik ook van die plooien naast m’n mondhoeken. Het wit onder haar irissen, de amandelvorm en de make-up doen aan slangenogen denken. Net zo vals als dat haarstukje. Maar ze heeft er plezier in als je naar haar linkeroog kijkt; wellust ten voeten uit.
.jpg)
Daar wordt een matroos niet rustig van. En dat levensgevaarlijke net naast haar maakt het nog erger. Dit is geen uitnodiging om met haar tegen het want op te klimmen, maar een regelrechte waarschuwing. Daar kom je nooit meer levend uit; Deadly Doris waits for you. Doet ook denken aan de terugreis van Odysseus en zijn Argonauten. De verleiding van de sirenen. Was in je oren. Ergens in de verte zingt zachtjes een klagende Zarah Leander; “Der Wind Hat Mir Ein Lied Erzählt”. Voor je het weet eindigt dit op de klippen.
Daarom zijn die er achteraf in geschilderd. Een wonder van perspectieven. Ik kan de touwen die achter de horizon verdwijnen, maar niet gelijkstellen met dat gebergte. Ze worden steeds groter. Om dan haar voeten weer als standaard te accepteren is bijna onmenselijk. Nog een reden waarom deze foto niet bij de firma ‘Visie’ vandaan komt. Een telefoontje uit Weert was voldoende geweest. Als meneer Hoes een rotspartijtje in een foto wilde dan kreeg hij dat.
Misschien is alles wat Johnny Hoes wilde niet allemaal uitgekomen en is hij niet zo geliefd als hij zelf wilde geloven, maar dat hij een gigant is geweest voor de ontwikkeling van Nederlandse amusementsmuziek, daar kom je niet omheen.
Als je station Weert passeert staan er op een huis vlakbij het station:
.gif)
Voor je het weet rijdt de trein weer verder terwijl je nog bezig bent de draagkracht en uitstraling van dit monument te ontrafelen.
Plaatsen/Stemmen op:
