Partners
Oog & Naald
| Vorige | Volgende |
28 maart 2010 »
Als ik de muziek voor deze hoesfoto opzet slaat meteen de verveling toe. Keurig, op het saaie af. Zo’n lome zondagmiddag in een versufte Engelse badplaats, liggend in een strandstoel op gemillimeterd gras.
Het kost teveel moeite om rechtop te komen. Een brassband speelt in een koepeltje de ene melige evergreen na de andere. Je staart naar de slagwerksectie die er maar voor spek en bonen bijzit want het koper heeft de overhand. Tuba’s geven de maat aan. Wat voor ijzervreters waren die Grenadier Guards eigenlijk dat het zo’n gezapige Band o.l.v. Major F.J. Harris A.R.C.M., M.B.E. heeft opgeleverd? Oude dames met gepoederde roze koontjes wuiven zichzelf wat koelte toe met opgevouwen programmaboekjes. Pfff.
‘Sussex-by-the-sea’ gaat genadeloos in ‘The Eton Boating Song’ over en het verschil is nauwelijks hoorbaar. De enige afwisseling zit in een paar krijsende meeuwen die zich niet aan de onverbiddelijke code van zondagrust weten te houden.
De zon stijgt en je valt af en toe in katzwijm om tenslotte drie uur later wakker te worden omdat men je stoel wil opbergen. Je gezwollen tong kan alleen maar tot normale proporties worden teruggebracht door ijskoud bier. In de plaatselijke pub tapt men slechts lauwe pale ale.
Bedenk hier een hoesfoto voor.
Waarschijnlijk hebben de hoezenmakers deze muziek zelfs nooit gehoord. Kregen ze de opdracht een hoes te maken voor de Amerikaanse markt. Dat denk ik, als ik naar het resultaat kijk, want Engelsen op vakantie in eigen land zagen er toen anders uit.
En als die Amerikanen dan weer thuis deze plaat opzetten zouden ze zich niet bekocht hebben gevoeld? Als je de Engelse hitlijsten van dat jaar(1958) bekijkt zie je een overvloed van Amerikaanse zangers en Engelse met hetzelfde repertoire. Cliff Richard imiteerde Elvis en het orkest van Ted Heath stond op no. 4 in mei met ‘Swingin’ Shepherd Blues’. Dat hoef je niet mee terug te nemen, die heb je thuis al.
Dit is ‘echte’ Engelse traditionele muziek voor die periode. Nog een wonder dat er geen kilt op de hoes valt te bekennen. Tekst op achterkant: “Here is a travel poster of melody, an irresistible presentation of all the gentle, fresh colours of the English countryside. Here is music that is loved because it is English, unpretentious music, symbol of a country where nature is always friendly, where symplicity is valued and where change evolves slowly”. Waar is de traditie van dit soort wervende teksten achterop geluidsdragers gebleven?
De eerste Oog & Naald ging over ‘Holiday in Rome’. De titel suggereerde een muzikaal verblijf in die stad. Alsof je er zelf liep. De foto van Cas Oorthuys had die sfeer. Hier zijn we een Amerikaans echtpaar op een toplocatie in Londen. Het hele rijk voor ons alleen, nergens pottenkijkers. Wat waren we jong!
Zoals de Eiffeltoren(1889) en het Vrijheidsbeeld(1886) is de Tower Bridge(1894) een symbool. Allemaal van metaal. Kenmerk voor een mentaliteit van onverzettelijkheid. Avontuurlijke Fransen, constitutionele Amerikanen en feeërieke Britten; zo zien we ze graag. Dat we in Rotterdam ook een torenbrug hebben is de meeste Nederlanders niet eens bekend. Daar is ‘De Hef’ allang voor de Euromast (1960) ingeruild.
De modellen zijn uitgekozen op hun frisse uiterlijk. Amerikaanse glamour. Hoe zij zich in de kom van zijn arm nestelt. Het had Gary Grant kunnen zijn. Lichte kleding, blote armen en een vlinderdasje. Een geel dat je doet denken aan narcissen en kuikens. Een verrassing is die Rolleiflex. Toch geen gemakkelijke camera om mee op reis te nemen. Iets teveel kwaliteit voor vakantiefoto’s. Daarom misschien wel wat je van Amerikanen verwacht? Blijkt achteraf altijd van de fotograaf zelf.
Wanneer er een camera op een foto te zien is moet ik altijd denken aan een afleidingsmanoeuvre. Ik kijk naar iemand die weer naar wat anders kijkt en dat wil vastleggen. Of, in dit geval, dat ieder moment kan gaan doen. Hij wijst het al aan. Het excuus dat ik dus zomaar naar iets kijk zou dan vervallen, omdat een ander het vuile werk voor me doet. De voyeur is verexcuseerd. Zoals in porno.
Het is een stralende dag. Haar horloge staat op 10.55 u. De zon staat bijna op z’n hoogtepunt. Aan het tegenlicht is te zien dat deze sessie goed is voorbereid. Hadden ze in die tijd al van die grote flitsbakken? De schaduw van de Rollei op zijn buik duidt op één lichtbron. Filmlicht? Maar hoe kom je aan stroom op zo’n locatie? Of zou het toch reflectiemateriaal zijn geweest? De wat vage randen van de schaduwen doen daar aan denken. Of die opgelichte stukjes rond zijn rechteroog en wang. Hoe langer je er naar kijkt, hoe onwaarachtiger. Prachtig gedaan, trouwens.
Toen dacht ik aan achtergrondprojectie. Alles ziet er zo monochroom uit. Ik zag ze al staan, ergens in een studio. Heb je alles in de hand. Maar dat licht van boven zou dan wel een tour de force zijn geweest. Haar verschillend gebruinde armen.Hoe zijn kop voor een wat donkerder gedeelte zorgt in haar haar en voor zo’n lichtpuntje onder haar linkeroog of op haar kraagje; klasse. Dat maak je niet, dat is er gewoon.
Allemaal vermoedens. Tot je de Amerikaanse versie tegenkomt. Buiten de lelijke kleurscheiding veel verschillen. Zoek ze alle tien.
1. Verschillende tijdstippen 2. Verschillend standpunt 3. Andere houding modellen 4. Verschillende logo’s 5. Verschillende belettering 6. Verschoven belettering 7. Toevoeging songtitels 8. Andere uitsnede 9. Verschillen in retouche 10. Extra bootje
Plaatsen/Stemmen op:
