Partners
Oog & Naald
| Vorige | Volgende |
10 oktober 2009 »
Ergens in een oude portemonnaie moet nog dat fotootje zitten waar ik in 1962 de blits mee dacht te maken. Een blondine in een ruime trui, kruising tussen Anita Ekberg en Francoise Hardy, kijkt je aan zoals een vrouw op de barkruk naast je dat kan doen. Haar rechterarm hangt over de rugleuning. Waar wacht je nog op.
Ergens achterin staan twee studentikoze types. Gitaarspelende intellectuelen, één met bril, beiden ringbaardjes. Zij gaan op in hun muziek en concentreren zich op iets dat zich achter die blonde stoot bevindt. Moet een muziekstandaard zijn geweest.
.jpg)
Het leek net of zij zich even naar ons had toegedraaid en als een soort presentatrice uitlegde wat we hoorden. Dat deed intiem aan. Vast een hese stem; door de wol geverfd type. Net als Hardy droeg ze lang haar met een ponykapsel. Haar ogen waren wel wat groter, net als haar lippen.
Een Onbereikbare Vrouw. Maar ik had tenminste al een fotootje van haar.
Mannen met baarden en akoestische gitaren; dat ging niet over rock ‘n roll. Dit stond voor puur natuur. Tokkelen bij een kampvuur, en nu allemaal samen. Elvis hield ook wel zo’n ding voor zijn kruis, maar dat kon je nauwelijks horen in al die opwinding. Hij was met andere dingen bezig.
Blanke vrouwen met een gitaar zag je nooit; het was mannenwerk. Die vrouwen moesten alleen maar mooi zijn. Van the Duchess, Odetta of Sister Rosetta Tharpe had je nog nooit gehoord. Maar die waren dan ook zwart.
De drie van de foto bleken Peter, Paul & Mary te heten. Ze maakten muziek die stond voor een bewustwordingsgolf die eind vijftiger jaren ontstond in de coffeehuizen van Greenwich Village, waar Bob Dylan ook optrad. Of het nabijgelegen Washington Square Park. Daar vond je jonge mensen die in het weekend naar muziek kwamen luisteren of meezongen terwijl ze op het gras zaten. Maatschappijkritisch en traditioneel, eerlijk en integer. Allemaal heel vriendelijk en vrijblijvend tot de ernst toesloeg en platenmaatschappijen geld roken.
Bob Dylan ging naar CBS in 1962, PP&M zaten sinds 1961 op Warner Brothers. Een oud genre werd weer hip. Dit waren troubadours. Geen puristen zoals Pete Seeger die met zijn groep The Weavers de traditie van Folk Music hoog hield. Hier nergens banjo’s. Dit was geen muziek om op te squaredansen. Er moest geluisterd worden. Deze mensen hadden een boodschap en het gelijk aan hun kant.
Sex hadden ze schijnbaar nog nooit van gehoord. Die Paul al helemaal niet, Peter’s brilmontuur wees op een zekere wereldwijsheid maar bij Mary wist je het zeker. Die deed daar vast niet geheimzinnig over.
Juist die sexuele onderlaag wilde hun manager Albert Grossman gebruiken. Twee mannen en een vrouw; the eternal triangle. Een ‘Jules et Jim’ variant avant la lettre. Een medefolky vertelde later dat Mary de zon meed als ze op straat liep omdat Albert dat niet toestond. Hij wilde haar blond en ongerept houden. Ze moest volgens Peter Yarrow “a kind of American Brigitte Bardot” worden, een “sexobject for the college male”. Om de geheimzinnigheid te vergroten mocht ze zich niet tot het publiek wenden tijdens concerten.
Maar hoe krijg je dat verkocht zonder afbreuk te doen aan de ernst van het product?
Hun boodschap stond dicht bij de gospel. Hoewel het hier altijd over zelfredzaamheid zal gaan vind je in beide muzieksoorten toch een band in de term ‘volksmuziek’. Als ik naar deze hoes kijk zie ik de Bijbel.
Niet alleen in hun namen maar ook dezelfde thematiek als in schilderingen over de Heilige Maagd. Maria geflankeerd door haar apostelen. Alles in hemelsblauw, waar Mary gauw naar zal opstijgen, zo verlangend kijkt ze al omhoog. Ondanks dat aantrekkelijke aardse heupstandje van had-je-wat.
Op deze live-elpees wordt Mary aangekondigd door Paul Stookey met: “Join in with me now, in bringing to the stage, a young lady who’s name always appears last whenever you see or hear the three names together - but who is generally first in the mind of every man, ladies and gentlemen - miss Mary Travis!”
Intelligentie en prikkeling, dat straalden ze uit. In hun perfecte samenzang en repertoirekeuze. Ook op hun hoezen. Ze moeten een van de eerste artiesten zijn geweest, met The Beatles, die per contract het artwork voor zichzelf hielden.
De hoesfoto’s voor ‘Peter, Paul and Mary In Concert’ uit 1964 zijn van Barry Feinstein, die later ook de hoes voor Dylan’s ‘The Times They Are A - Changin’ (Oog & Naald dec. 2008) zou maken. De wetenschap dat Feinstein met Mary Travis was getrouwd, kleurt mijn blik. Wat voor gevoel geeft het om je eigen vrouw als sexy idool constant met twee andere mannen te fotograferen en uiteindelijk zelf met de hoofdprijs naar huis te gaan?
Iedere bezoeker van een concert houdt eigen herinneringen aan zo’n gebeurtenis. Zo te zien moet dit een vibrerende gebeurtenis zijn geweest. Ik hoor en zie een slotakkoord. Paul’s maaiende rechterhand laat nog een veeg achter maar bevind zich in de laagste stand; dit was het. Hij maakt met z’n hoofd een licht knikje en steekt z’n bekken naar voren; zoals een torero uiteindelijk de laatste degenstoot toebrengt.
Het is Peter die hier het meest energiek overkomt. Vooral door de behandeling van z’n gitaar. De hals wordt niet alleen naar voren en achteren geslingerd en de kast op en neer gehaald; het is vooral z’n rechterhand die als een hamerslag op de snaren ramt. Passie in zo’n koel beeld. Ik kijk er nog steeds met ongeloof naar.
‘See What Tomorrow Brings’ komt uit 1965 en geeft me altijd het gevoel de perfecte blanke illustratie te zijn voor de gospel: ‘Go Tell It On The Mountain’. Mary doet net of ze acht is en buigt deemoedig het hoofd. Geen van beide mannen hebben haar handen echt vast, ze krijgen slechts haar vingers. Paul leidt als een soort Mozes en kijkt om of de rest wel volgt. Maar je kunt net zo goed denken dat Mary hier beide heren zachtjes meevoert.
Het geel van haar zeiljack trekt als een zonnetje op een grauwe dag meteen alle aandacht en is een perfecte combi tussen een kinderlijk enthousiasme en het geel van een zuidwester. Blijmoedig mensen redden. Nog steeds.
Mary Travis stierf op 16 september.
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.