Februari en maart waren mijn laatste 2 maanden van mijn artist in residence in Bethanien Berlin en zeker de meest intensieve. Iedere resident sluit haar/zijn werkperiode van meestal een half jaar tot een jaar af met een solo expositie. Ik had een ruimte van 160 m2 ter beschikking en ook al weet je het hele jaar al dat je gaat exposeren en die enorme ruimte moet vullen, is het tot op het einde toch erg spannend hoe je werk zal uitwerken in de ruimte.

 

Hieronder zie je een aantal foto’s van de expositie, die bestond uit de 21 portretten en 3 stillevens van mijn project Becoming Blue samen met een installatie uit 4000 boeken van 4.10 mtr bij 2.30 mtr hoog, die diagonaal in het midden ongeveer gepositioneerd was, de titel is “Enclosed content chatting away in the colour invibility” op de achterkant van deze installatie zag je een video beeld van dezelfde boekenmuur anders: lees ‘eerder’ opgebouwd. 1:1. Op de video stort de muur in en bouwt deze zichzelf weer op, deze actie gaat ook gepaard met geluid van instorten en speelt zich zeer ‘at random’ af, wanneer je door de ruimte loopt. Het geheel werkt verassend, soms zelfs een beetje confronterend, maar maakt je ook onzeker maken door het onverwachte element ervan. Hoe de installatie/video en het geluid samen werken in de expositie ruimte op de bezoeker is te vergelijken met hoe mijn ‘deelnemers’ van de portretten van Becoming Blue, zich gevoeld hebben tijdens de foto sessies. Zo gaan de verschillende werken een relatie met elkaar in deze tentoonstelling.

 

 

De avond van de opening was een groot succes, een paar honderd man bezocht de opening en ik heb een enorm feest gegeven in mijn atelier met eten en muziek verzorgd door mijn vrienden Olivier en Pieter, die samen de club: http://www.o-tannenbaum-berlin.de  runnen in Berlijn. Wat een ontlading na één en al focus en een enorme lange afstand RUN naar deze afsluiting. Vrijwel een week na het einde van de tentoonstellingsperiode moest ik mijn koffers pakken en ruimte maken voor volgende Hollandse kunstenaar, die mij op 1 april opvolgde.

 

 

Zelf ben ik sinds 1 april werkzaam in een nieuwe artist in residence in Praag, genaamd the Meetfactory.cz. En dat is even omschakelen, van een prinsessenbestaan in Berlijn met appartement met vaatwasser, ligbad, ruimte en een enorm atelier, naar een kleine 40 m2 grote betonnen vrij ranzige studio, in een oude glas fabriek, met uitzicht op 5! spoorlijnen aan de voorkant van het gebouw en een snelweg aan de achterzijde. Het buldert en de ramen trillen als er een trein langs komt, maar ik ben inmiddels redelijk trein- en tram-doof geworden gelukkig. Op de gang van het pand staat een enorme rattenval, maar ik focus me maar niet teveel op een eventuele vangst. Het voelt een beetje als kamperen in een grote fabriek met algemene wc’s en douches die nooit worden schoongemaakt en een keuken, waar je spullen niet veilig zijn. Vooral melk, boter en koffie zijn erg in trek. Maar mijn collega/vriendin trof laatst ook haar dichte pakje kipfilets aangebroken aan en mijn avocado werd ook meegenomen. Maar het gevoel om even terug op de grond te zijn, vanuit zoveel luxe en vrijheid is aanstekelijk en heerlijk, je leert eigenlijk alleen nog maar meer te waarderen wat je eerder al niet had.

 

 

Bovendien is het voor mij nu weer 3 maanden volledig vrij concentreren op het maken van nieuw werk, een nieuwe kunstscene verkennen en contacten leggen door de open studio’s die hier 2x worden gehouden. Op 1 mei voor de Tjechische kunstwereld en op 16 mei voor de Internationale, omdat het dan het openingsweekend is van de Praagse kunstbiennale. Dus waar hebben we het precies over?  En Praag als stad is natuurlijk waanzinnig mooi, ongelooflijk hoe je jezelf hier gemakkelijk kan laten verdwalen door golven der tijd in bouwstijlen, maar ook kan genieten van het wandelen over de 7 heuvels en in ieder park weer een ander stadsgezicht aaanschouwt met het aanwezige parfum van de ontluikende diversiteit aan bloesem in de bomen en struiken.  Ik voel me helemaal goed hier als ik fiets op mijn hollandse stuk MUL, zeker als ik met mijn fiets vanuit de Meetfactory wil vertrekken en hem eerst over de 5 spoorlijnen moet tillen om vervolgens door een gat in het hek op de (soort van snel) weg aan te komen.

 

 

 

Tijdens mijn opzettelijke verdwaalfietstochtjes heb ik al mensen ontmoet die op een soort van vuilnis wonen en daar een hutje gemaakt hebben. Het voelt echt als de miniatuurversie van de slums in India, wat toch best confronterend is voor Praag als stad, er is hier nog steeds veel armoede en het verschil met het door expats overgenomen rijke oude centrum is enorm groot. Op de één of andere manier is het moeilijk om te kiezen wat ik moet opschrijven, omdat er zoveel in me omgaat, sinds ik in Praag ben aangekomen, daarom sluit ik deze column graag af met een kleine voetnoot over de fotografische activiteiten in Praag en kunnen de slideshows met mijn snapshots het verhaal verder vertellen.

Erwin Olaf exposeert momenteel in één van de grotere galleries met een retrospectief: http://www.langhansgalerie.cz/en/ en er is zelfs een fotografie beurs of festival genaamd Prague Photo. Ik ben er zelf langs geweest, maar de supermarktinrichting met talloze kleine foto’s in hokjes aan de wand stootte me zo enorm af dat ik er direct weer ben vertrokken. Ook is het zo dat de 2 meest interessante galleries op het gebied van fotografie uit Praag uit protest niet mee doen aan Prague Photo, vanwege het lage niveau,. Maar goed, aan eenieder zelf te bepalen natuurlijk, wat de moeite waard is en wat niet. Dus kijk eventueel voor meer informatie over het festival op: http://www.praguefoto.cz/links/in.html

 

–