Oud en nieuw bracht ik afgelopen maand samen met vriendin Babette door in Marrakesh. Een uur voor 12 werd er non-alcoholisch of schijn non-alcoholisch met de witte servetten zwaaiend ongelofelijk uitbundig bewogen op bombastische opzwepende ritmes. Wij waren net aangekomen en moesten er nog een beetje inkomen. Gelukkig konden we al snel een sleutel vinden tot de magische ‘los-maak-tover-drank’. Zo kwamen wij met wat wimperwenken al snel bij de directeur van het party-restaurant terecht. En konden wij op illegale wijze toch aan wat alcohol komen om onze nuchtere heupen vlug een beetje elastischer te maken.

 

Ongelooflijk hoe het alcoholbeleid in dit land werkt. Eigenlijk hebben wij met iedere Islamitische man die we ontmoet hebben illegale alcohol uit plastic cola-flesjes gedronken. Steeds weer werden we in eerste instantie uitgenodigd op de muntthee. Muntthee vermijden is één van de moeilijkste tasks to do in Marokko. Nee zeggen is zelfs zo lastig dat bijna niets anders rest,  dan de 10 kilo-suiker-shot-thee maar achterover te gooien en vervolgens stuiterend van de energie verder te gaan.

 

Maar vaak als we ons weer eens hadden laten verleiden tot een glaasje muntthee, kwam er na verloop van tijd al gauw een flesje alcohol onder de ‘djeleba’ vandaan getoverd. Goed op de gradatie ladder van 1 tot 10 van wat  ‘Halal’ en wat ‘Haram’ is, (Halal zijn alle dingen die Allah voor de mens heeft goedgekeurd en Haram zijn alle dingen die Allah voor de mens verboden heeft) is het drinken van een biertje gradatie 2 en whisky ongeveer gradatie 3, terwijl het eten van varkensvlees gradatie 8 is en met Westerse vrouwen flirten gradatie 5. Het komt er eigenlijk op neer dat als je een paar biertjes teveel op hebt, dat je dan gewoon iets meer dirhams (de Marokkaanse munt) geeft aan de armen en dan ben je wel weer geëgaliseerd op de Halal-Haram ladder. Zo simpel is het. En merkwaardig voor ons voor te stellen, dat wel.

 

 

Na het uitbundige Nieuwjaarsavond-diner zijn we met wat Marokkanen die we toevallig op ‘Djema el Fna’  tegenkwamen door gaan feesten iets buiten de stad onder een enorme tent, waar ongecontroleerd samen gedanst werd. Wat ik wel heel mooi en bijzonder vind en graag wil benadrukken is toch wel het woord ‘samen’, wat centraal staat in de Marokkaanse cultuur. Dansen met elkaar in plaats van ieder voor zich met de psychologisch bepaalde ‘eigen terrein afstand’ tussen persoon 1 en 2. In Marokko hebben ze van die afstand totaal niet gehoord en ga je ‘collectief op in de muziek.’ Super!

 

De volgende dag door de Hoge Atlas naar het zuiden, waar we zijn blijven doorrijden totdat het zand onder onze voeten oranje kleurde.  We snoven de Sahara-wind op, aaiden de kamelen, wandelden door oases en schrobden onze huid rood en gloeiend in de hamam. We bleven op tot midden in de nacht in de Sahara om te gaan plassen boven op een zandduin onder de majestueuze sterrenhemel zonder de maan.  Inshallah …

& Hoppa aangekomen samen met Wytske van Keulen in Zürich. Bepakt met mega portfolio’s, onze fotoboeken, luchtbedden, matjes en slaapzakken, omdat we bij een Internet contact van ons in Zürich op de vloer zouden kunnen slapen. Natuurlijk hadden wij als echte ‘Holländerinnen’ beaamt, geen zin om 103,- euro per nacht aan een hotel uit te geven. Al wist ik wel dat je er niet vanuit kan gaan, dat je email-vrienden ook betrouwbare vrienden zijn, was ik toch wel erg verbaasd dat onze virtuele vriendin, zodra we in Zürich arriveerden,  helemaal niets meer van haar liet horen. Zo hadden we ineens toch geen slaapplek meer in Zürich of Winterthur en stonden we verloren in de hagel op het Hauptbahnhof. Maar al snel voerde het lot ons mee naar een onverwachts paleis, de Gästezimmer van het fotomuseum, waar we als 2 prinsesjes op een luie 37,3 meter afstand van het museum als roosjes konden slapen.  Plat(t)form 09 is een evenement dat het Fotomuseum Winterthur sinds 2007 organiseert, waarbij een groep experts uit het fotografische internationale vakgebied zo’n veertig fotografen selecteert, die in het Plat(t)form weekend hun werk tonen aan een groep (andere) experts uit de Fotowereld. Dit jaar waren de ‘portfolio reviewers’: Alec Soth, Diane Dufour, Nicoletta Leonardi, Thomas Seelig, Urs Stahel en Winfried  Heiniger. De 4 Nederlandense fotografen, die dit jaar deel namen waren Dick Duyves, Kim Boske, Wytske van Keulen en ik. Op de website van het fotomuseum kun je het een en ander bekijken over het evenement:
www.fotomuseum.ch/PLATTFORM.446.0.html

Op vrijdagavond presenteerden de experts hun eigen werk en hun fascinaties voor fotografie.  Dit was erg interessant, omdat je zo ook een beetje wist wie je de dagen erna tegenover je hebt, wanneer je met hen spreekt over je werk. De dagen erna werden er tafels geïnstalleerd midden in de solo-tentoonstelling van Alec Soth en mocht iedere fotograaf zich 2 uur lang presenteren, terwijl de experts en talloze andere bezoekers van het museum langs liepen. Mijn tafel stond pal voor een enorm dikke chagrijnige Amerikaanse bruid, waar ik tegenop moest bieden met mijn foto’s. Geen idee of deze nogal uitgesproken afbeelding achter mijn rug nu voor of tegen me heeft gewerkt, maar goed…

 

 

Ik vond het zelf wel grappig dat ik daar zo als persoon ‘in real’ de dialoog aanging met de vrouw achter me op de afbeelding. Eerst voelde de presentatie een beetje onwennig, alsof je op een beurs staat en je eigen werk moest gaan verkopen. Ik was ook best heel zenuwachtig en voelde de rode vlekken in mijn nek al langzaam naar de oppervlakte kruipen. Maar het viel (zoals altijd als ik me weer eens te druk maak) toch best mee, omdat zodra je met iemand aan de praat raakte en andere mensen luisterden en vragen stelden, het presenteren eigenlijk vanzelf ging. Toch was ik wel opgelucht toen het officiële gedeelte erop zat en ik helemaal hyper met mijn koffietje in het café kon relaxen. Ook was ik blij met het eerste ‘voor’ verkochte exemplaar van mijn aankomende boek: Becoming Blue aan een Zwitserse bezoeker van het museum.

Even tijd voor de reclame: Ben je nu toevallig ook benieuwd naar dit boek, kijk dan hier op de nieuwe Photoq Pagina Voorverkoop Fotoboeken:
www.photoq.nl/articles/voorverkoop/fotoboeken/2009/01/21/anouk-kruithof-becoming-blue/
 
Op de zaterdag en zondag avond hebben we heerlijk onze aardappels in de kaasfondue gestoken en onder het genot van één of meer alcoholische versnaperingen gekletst met ‘Alec’ over zijn enorme poedel en over slechte vader zijn. Natuurlijk was het aller-leukst aan het hele weekend vooral andere Europese en Amerikaanse fotografen en hun werk te leren kennen. Het was een bijzondere en intensieve ervaring en het zou erg leuk zijn waneer 1 van onze Nederlandse fotomusea ook zoiets als Plat(t)form zou organiseren in de toekomst. De Nederlandse fotografie staat tenslotte Internationaal erg hoog aangeschreven. Steeds hoor ik om me heen de vraag:
Why are there so many talented photographers in the Netherlands?
Inshallah.