Kinderen zijn niet meer blij met een klein algemeen NL ambassade pakje, zoals een zakje schuimpjes of een chocolade letter. Nee tegenwoordig moeten hun individuele wensen op de juiste manier ingevuld worden.  En dus kopen de te lieve ouders allemaal gigantische kado’s om deze vervolgens met naamsticker bij de ambassade af te geven. Nu ja, genoeg over iemand die niet bestaat, laten we even tussentijds stilstaan en terugblikken op alle bijzondere momenten en situaties hier in Berlijn. Eigenlijk zorgt het schrijven voor PhotoQ ervoor dat ik dit ‘stilstaan’ iets meer doe dan normaal. Ik kijk toch steeds een beetje achterom om weer iets te vinden waarover ik kan vertellen. Ik dacht er nu aan om het kaf te beschrijven en het koren weg te laten. In andere woorden: hier volgen wat persoonlijk opgevallen hoogtepuntjes, vooral gericht op de kleine dingen.

 

 

Fantastisch vind ik het, wanneer er wekelijks, meestal op zaterdag, het groepje straatmuzikanten door de Chorinerstrasse trekt. Met koperen optimistische ritmes proberen ze de ramen van de omgeven bewoners te openen en zo hun publiek voor zich te winnen. Wanneer ik thuis ben, ren ik altijd gelijk als een gek naar het raam en hang ik uit het raam, turend naar de steeds dichterbij komende poppetjes die muziek maken. Binnen no time zorg ik ervoor dat ik een plastic zakje pak en rol ik wat geld in een keukenrolpapiertje (om het muntgeld te ‘verzachten’) en stop ik dit in het zakje. Het zakje maak ik dicht. Als de muzikanten bij mij onder mijn raam staan, gooi ik mijn zakje naar beneden. Het mooie vond ik dat afgelopen keer de jongen die mijn zakje open maakte, het keukenpapiertje eruit haalde en deze aan zijn vriend gaf, die ogenschijnlijk verkouden bleek. Deze jongen snoot er gelijk zijn neus in. (zie filmpje) Ik word er gewoon altijd erg blij als dit groepje muzikanten door mijn straat marcheert en ik blijf altijd naar hen luisteren totdat de klanken in de lucht opgenomen worden en mijn oren niet meer bereiken.

 

Erg verwarrend zijn de verschillende kusgewoontes van het steeds wisselende Internationale gezelschap, waar ik me in bevind. Ik noem het internationale kuscomplicaties. Steeds weer bij het begroeten of afscheid nemen  bevind ik me in zo’n twijfelachtige situatie, omdat ik meestal bij mijn 3e zoen ergens in de lucht naast mijn ‘object’ hang. Oh… hij geeft er maar 2…. denk ik dan. De meeste landen doen er standaard 2. In Chili doen ze er 1 in de lucht niet echt tegen de huid van de wang aan en heel vluchtig. In Australie zijn ze al helemaal niet gewend aan zoveel fysiek contact. Daar is het meestal gewoon snel weglopen en van een afstandje hardop “Bye Bye” roepen.  Australian Sarah zegt ook steeds als ik weer op haar afstuim om gedag te zeggen: “oh yeah, there we go, the european kissing, kissing here, kissing there, kissing all time. Mhwah mwhaw mhaw!” Ze vind het maar veel, al dat gezoen wat de Europeanen volgens haar doen. Europeaans zoengedrag hebben we dus. Maar dan nog,  doen de meeste Europeanen er 2.  Ik heb nog geen 1 ander land kunnen ontdekken, dat er net als Holland 3 doet. Opvallend is wel hoe de uiteenlopende gevallen mijn 3e ‘hollandische’ zoen in ontvangst nemen. O yeah the Dutch third kiss. Lets do it the Dutch way, Lets do 3! Of iemand anders gaat na de 3e gewoon eeuwig door met kussen links rechts links rechts links rechts. Wat dat nu eigenlijk voor nationaliteit is, daar ben ik nog steeds niet achter.

 

Opvallend was dat er tijdens de expositie in CO Berlin van de collectie van de Franse mode-ontwerpster “Agnes B” niet veel te lachen viel. En daar had ik toevallig die avond wel behoefte aan. Het was er razend druk en ongelofelijk warm. Wel waren er een aantal interessante foto’s te bekijken. Onder andere foto’s van de eerste mensen op de maan uit 1969. Among many others Roger Ballen, Diane Arbus, Malick Sidibé en een van de weinige Nederlanders uit de collectie: Hans van der Meer. Hordes mensen struinden bloedserieus langs de omvangrijke collectie van Agnes B. Geweldig was het om te zien dat de meeste vluchtige kijkers langzaam voorbij vloeiden aan Van der Meers  foto van een – jawel - ‘actief’ voetbalveld met hertjes als toeschouwers. Fenomenale foto natuurlijk. En het mooie was dat het ook de enige foto uit de collectie was waar de beter kijkende mens bij bleef staan en om lachte. Dat vond ik mooi om te zien. Ik ben er nog wat langer blijven staan om te observeren hoeveel mensen er om de onnozel toekijkende hertenvoetbalsupporters moesten lachen.  Jawel, steeds weer!

 

      

 

Ik vroeg me wel af wat nu eigenlijk de drijfveer achter deze collectie is. Dat er veel aandacht is voor afbeeldingen van mensen is duidelijk en ook te verwachten bij een modeontwerpster als collector.  Soms vertelt het iets over de sociale of culturele context van de mens, maar verder voelde het een beetje aan als los zand. Ook was het erg slordig en chaotisch gepresenteerd: Bij elkaar geraapt uit de collectie en hoppa het museum in. Toen ik later nog eens naar de site van Agnes B ging om iets te lezen over de achterliggende gedachte van de collectie, heb ik uiteindelijk wel erg gelachen. Bij de openingspagina mag je namelijk kiezen: Choose your country and your language. Je kunt dan kiezen uit: Europe, Asia, USA, Japan.  Sinds wanneer zijn de werelddelen Europa en Azië opeens landen? En sinds wanneer is het land Japan geen onderdeel meer van het werelddeel Azië? En als je dan Europe aanklikt krijg je natuurlijk ook nog de keuze uit alle Europese talen, namelijk: French & English.

Frustrerend is het dat de bloemen hier zo duur zijn. Bloemen worden hier bijna uitsluitend per stuk verkocht en zeker uitsluitend door een Vietnamese bloemenverkoper. Berlijn heeft de grootste Vietnamese gemeenschap van Duitsland. Vietnamezen houden van bloemen, eten koken en eten verkopen. Op de hoek van de Oranienstrasse en de Adelbergstrasse zit zelfs een bloemenwinkel die 24 uur per dag open is. Aziatische werkmentaliteit noem ik dat. Als ik uit ben geweest, check ik wel eens wie er nu precies om 3 uur ’s nachts behoefte heeft een boeketje te kopen. Opvallend verdachte personen struinen daar tussen de kerststukjes en losse exotische bloemen door. Op de vraag waarom de bloemen in Berlijn zo duur zijn, antwoorden ze altijd dat het komt doordat ze uit Nederland moeten komen en het transport de bloemen zo duur maakt. Logisch natuurlijk, maar wel jammer als je dus zo’n “verwende” Nederlander bent, die gewend is aan 3 bossen voor 5 euro. Wel hebben ze hier mini ananasbloemen, die heb ik in NL nog nooit kunnen vinden.

Toch wat overdreven vind ik het boek ‘Vochtige Streken’ van de Duitse schrijfster Charlotte Roche. Ik dacht dat ik er al wat van kon om de realiteit soms een beetje op te kalefateren, maar ik ben helemaal niks bij deze rebelse dramatische heldin. Graag sluit ik af met een stukje citaat uit haar boek, dat ik onlangs in een ruk heb uitgelezen. Ik heb hier verder geen bepaalde bedoelingen mee. Ik wil alleen even illustreren wat er met onze fotografenogen volgens Charlotte Roche na onze dood gebeurt.
‘Als je dood bent, kijk je niet van boven mee. Je bent er inmiddels van overtuigd dat er geen hemel is. Dat we slechts hoogontwikkelde dieren zijn. Die na hun dood domweg in de grond verschimmelen en door de wormen worden opgevreten. Dus bestaat er geen mogelijkheid naar beneden mee te kijken, naar de geliefde ouderdieren. Alles wordt gewoon opgegeten. De zogenaamde ziel, het geheugen, alle herinneringen en de liefde worden samen met de hersenen tot wormenstront verwerkt. Ook de ogen.’

–
 
www.anoukkruithof.nl