En niet te vergeten een nieuwe pilaar in het midden van de ruimte, die de boel blijkbaar overeind moet houden. Wanneer je met je Birchen in de hand wat later op de avond tegen de pilaar aanleunt, blijkt deze van was te zijn en natuurlijk ook een onopvallend in de ruimte geïntegreerd kunstwerk te zijn. Bijna had het ding enorme blamage aangericht, want deze pilaar wil je liever niet tegen je aangeleund krijgen.

 

De vergeten bar zit vol verrassingen. Zo ook gisteren toen ik aan de praat raakte met de Duitse documentairemaakster Judith Albrecht.. Zij liet achterin de ruimte een zwart onaangenaam Ikea-doosje zien met daarin kopieën van getekende vrouwenhoofden. Deze zwart-wit portretjes bleken te zijn van Iraanse vrouwen uit de gevangenis in Teheran.  De documentairemaakster had een Iraanse vrouw ontmoet die daar 8 jaar in de gevangenis had gezeten en tijdens haar verblijf had zij op al het te vergaren papier, minuscule portretjes gemaakt van de andere vrouwelijke gevangenen. Een theezakje, de achterkant van een postzegel of een vloeitje konden al dienen als ondergrond voor haar portretten. De vrouw werd in de gevangenis bekend als de portrettist en zij maakte vooral portretten van vrouwen voordat ze geëxecuteerd werden. Hiermee  zorgde zij dat een afbeelding van deze vrouwen de wereld in zou gaan en kon zij hen zo als het ware ‘vereeuwigen’.

 

Wereldwijd neemt het aantal executies af, zo blijkt uit onderzoek van Amnesty International, behalve in  landen als Iran en China, daar nemen de executies nog steeds toe. Vreselijk, maar wat een mooi feit dat deze tekenares ‘haar vrouwen en hun verhaal’ nu overal op de wereld kan laten zien. Ze heeft de tekeningetjes gefotografeerd en laat de foto’s nu in een slide-show zien terwijl zij lezing geeft over onrechtvaardigheden jegens Iraanse vrouwen.  Zo hebben de zwart-wit kopieën in de zwarte Ikea-doos in de Forgotten Bar ineens een totaal andere betekenis gekregen. Ik spring op mijn fiets en verwonder me in de regen over het fenomeen ontmoetingen met vreemden. Ook ben ik verbaasd over hoe de zwart-wit kopieën, die ik daar in die doos zag, eigenlijk symbool staan voor de as van geëxecuteerde Iranese vrouwen.

Eenmaal thuis aangekomen in de Chorinerstrasse loop ik achterste voren de 9  trappen op om te testen of ik nog onderontwikkelde spieren in mijn kuiten heb. De tocht achterstevoren de trap op gaat niet zonder slag of stoot, want het is een lastige proef voor je evenwichtsorgaan. Die gaat er blijkbaar vanuit dat je lichaam zo gewoonweg niet beweegt. Dus wankel ik een beetje van links naar rechts omhoog en kom ik na ongeveer 12 minuten aan bij de voordeur.
Ik doe de voordeur open en zie in het donker vaag het prikbord met daarop geprikt een piepklein lichtgevend briefje, waarop staat: ‘Nachstes Mahl mer‘.
 

–

 

Afgelopen donderdag 2 oktober was de opening van mijn kleine solo expositie in de expositieruimte van het Berlijnse fotografencollectief Neunplus.
Zie bij deze link een klein beeldend verslag door Iris van Dongen: http://trendbeheer.com/2008/10/05/anouk-kruithof-neunplus/#more-14577

 

–