Ik denk dat dit gegeven mij heel sterk opviel, juist omdat dit een groot contrast heeft met de Nederlandse fotofestivals, die ik eerder bezocht. In NL lijkt het erop dat er naast een overkoepelend thema, verder geen keuzes gemaakt worden. Geen keuzes maken kan natuurlijk ook een keuze zijn. Maar in het geval van fotofestivals werkt dit chaotisch. Misschien wordt er bij de Nederlandse fotofestivals gestreefd naar het weergeven van een zo breed mogelijke opvatting van het woord “fotografie”?  En worden er daarom  zowel reclamefotografen, mode, amateur als journalistieke, reportage, documentaire, autonome, conceptuele fotografen door elkaar heen vertoond. Ik zie hier vaak door de bomen het bos niet meer. Door het constant te moeten overschakelen naar een andere manier van kijken, word ik vaak erg moe in plaats van energiek en inspiratievol. Nu ja..

 

het F-stop fotofestival, gesitueerd op een prachtig fabrieksterrein in het Oost-Duitse Leipzig voelde voor mij auf jeden Fall fris en fruitig. Op de F-stop website kun je er natuurlijk genoeg over vinden, maar ik wil nu alleen even iets kwijt over het werk van Tess Hurrell. Waarschijnlijk omdat haar werk affiniteit heeft met mijn eigen manier van werken en denken. Haar fotoserie “Chaology”  bestaat uit eenvoudig geconstrueerde 3d vormen gemaakt van katoen watten. De dramatische zwart wit studiofoto’s van deze simpel geknutselde ruimtelijke werkjes, doen een verzoek op je associatievermogen. Mijn eigen associatievermogen laat me nadenken over explosies. Zoals Hiroshima, Nagasaki, de Space Shuttle ramp Colombia, olie explosies en ontploffingen van witte fosfor bommen. In de toegevoegde snapshot slide-shows kun je een aantal van Tess Hurrell’s foto’s bekijken.

 

Eenmaal thuis bovenop mijn atelier werd er hard gewerkt aan de voorbereiding van mijn artist-talk. Onder de kunstenaars in Bethanien wordt er iedere dinsdag een informele “talk” gehouden door 2 kunstenaars per avond. Op 12 augustus was ik samen met Ives Maes uit België aan de beurt. Ik was doodnerveus en praatte zelfs in het Engels te snel. Ik zit altijd hard te wachten op het volwassen moment wat vast ooit gaat komen, waarop “de dingen je niet meer zoveel doen”. Ik ben zo nerveus voor zo’n presentatie, terwijl ik nou niet bepaald een verlegen tuuuuup ben in het alledaagse bestaan.  Blijkbaar zit ik zelf ook vol tegenstrijdigheden.

 

Ook werden er op donderdag 14 augustus Open Studio’s gehouden in het Künstlerhaus aan de Mariannenplatz. Tussen 19-23 uur stelden alle Bethaniers hun atelier open als expositieruimte, waarin de bezoekers een kijkje konden nemen. Ik kreeg er een tweeledig gevoel van omdat het aan de ene kant toch wat bedreigend aan voelde: Je stelt je eigen territorium open, waar iedereen vervolgens en passant door heen banjert en foto’s en filmpjes neemt van werkelijk alles in jouw ruimte. Ik zag zelfs iemand mijn keukenblad fotograferen en de aanduidingen op mijn “prop”dozen vastleggen. MMMMM verdacht, maar goed…aan de andere kant natuurlijk ook een boel leuke gesprekken en ontmoetingen. Een van mijn foto’s waarop ik een krijtbord vol gekrast heb, komt waarschijnlijk te hangen in een expositie over kalligrafie. Waarin de opvattingen over dit thema zowel door Westerse als door kunstenaars met Islamitische achtergrond worden belicht. Deze groepsexpositie zal plaats vinden in de herfst van 2009 in het museum Martin Gropius Bau. (www.gropiusbau.de ) Nog even afwachten natuurlijk hoe zich dit verder ontwikkeld, maar wat ik erg opvallend en leuk vind, is dat je werk blijkbaar zo open en gelaagd is en ook associatief werkt dat het gemakkelijk in een heel andere context te plaatsen is. Ik vind dat zelf wel een toegevoegde waarde. Al moet je natuurlijk wel die andere context , waarin je werk terecht komt, boeiend vinden! Ha.

 

Verder de afgelopen maanden, zoals ik de vorige keer ook al schreef, veel gewerkt aan website en toekomstig boekwerk. Afgelopen week was het moment daar dat er 2 mijlpijlen afgerond werden. Ik gooide mijn eigen gefabriceerde dummy’s van zwart-wit kopieën samen met het geselecteerde beeldmateriaal op de bus. Hoppa naar Utrecht, iets specifieker: naar grafisch ontwerpers (www.kummer-herrman.nl). Samen maken we een boek bestaande uit 2 delen.  Het boekproject omvat vooral mijn series Playing Borders en Becoming Blue, die je kunt bekijken op mijn gloednieuwe website: www.anoukkruithof.nl  YAHOE! Tevens de andere afgeronde mijlpaal. Websites maken is altijd ‘a hell of a job’, maar dat zal menig lezer vast wel weten en inderdaad ook laten zuchten. Mijn nieuwe website is tot stand gekomen samen met www.froempatjoeki.nl/ropvandelaar

 

Na deze 2 grote kluiven niet te hebben afgekloven, maar wel te hebben doorstaan, dachten mijn vriend en ik eraan ons even buiten Berlijn te gaan bewegen. Al dat Berlijnse gedoe, laten we gewoon gaan naar een Belgisch Marokkaanse band (www.thinkofone.be) in het Duitse plaatsje Wolfenbuttel. De Volkswagen Transporter gooiden we vol met lekkere broodjes, wortels en dure diesel. En gaan! Na ruim 200 km gereden te hebben, kwamen we aan in een gehucht en riep onze Duitse vriend NAVI: Sie haben Ihr Ziel erreicht! Op de plek waar we stopten, hoorden we geen exotische klanken, louter zagen we maïsvelden en een koeienpadje. We schudden NAVI nog eens door de war en kwamen erachter dat hij ons bedrogen had.  Oh nee, blijkbaar bestaan er in Duitsland meerdere Wolfenbuttels en ‘de enige echte’, waar wij moesten zijn, bleek vanaf ons Ziel nog eens 325 km weit, weit weg te zijn. Wat een naïevelingen zijn we, klakkeloos vertrouwen op een apparaat. AJAJ pijnlijk. Ik moet bekennen dat ik niet trots ben een typisch voorbeeld te zijn van mijn generatie: ‘Generation Gemakzucht’. Met een grote K.

Maar wel met het geluk dat ik nu nog lekker uitvoerig verslag kan doen van de plaatselijke Wolfenbuttelse Chinees: Het smaakt precies hetzelfde als de Chinees in Berlijn, alleen met de luxe gezellig de enige bezoekers van het restaurant te zijn. Naast onze saté met nasi goreng hadden we wel gezelschap van 2 ‘echte’ clown-fishes, voor sommigen bekend als NEMO, in het prachtige aquarium met ‘echt’ rif en anemonen. Zo was ik toch nog even, weliswaar zonder muziek, in een andere wonderlijke wereld geraakt. Waarna ik me verslikte in een stukje gebakken banaan, die me uit mijn droom hoestte en terug de auto in duwde for another 2,5 hours driving home.
Jawel, volgende maand ben ik wieder pünktlich da op 1 oktober precies! Ciao.

Heb je nog niets te doen op 10 september tussen 5-9 PM kom dan naar het Muziekgebouw aan ’t IJ en bezoek daar de opening van de groeps-expositie ‘Mijn Ruimte, Mijn Plek’
Meer info: www.debouwinbeeldprijs.nl