In de trein van Praag naar Berlijn, het is werkelijk prachtige, een eindeloos lange groene stroom trekt eraan je voorbij. Eerst de rivier en afscheid van talloze  vervallen huizen, opengereten fabrieken, verlaten ruïne gestalten, daarna slechts groen, afgewisseld door een eenzame koe aan een blauw touw, een trapje naar een boom in het midden veld, een opvliegende fazant, flitsende fietsers met helm.

Bijna 3 maanden geleden schreef ik over Marokko versus Wintertur en nu dan eindelijk een nieuw stukje tekst over einde van het zuigende Berlijn tegenover het  mystieke Praag.

Dit keer een stukje tekst over mijn escape uit Berlijn naar Marokko tegenover het kort daarop volgende weekend Plat(t)form 09 at Fotomuseum Winterthur.  Graag ik wil deze column wijden aan mijn verwondering over verandering van omgeving binnen (korte) tijd. Heel veel fotografen en kunstenaars reizen wat af, soms zijn de opeenvolgingen van reizen, reisjes, uitstapjes rondom exposities en weer terugkomen in je dagelijkse bestaan razendsnel.  En lijkt het wel alsof een magische knop je omgeving in korte flitsen veranderd.

Alweer december, alweer 8 maanden in Berlijn. Terwijl de pepernoten in Nederland in de rondte zweven, blik ik als een volgezogen sponsje terug op een super intensieve en fijne tijd in Berlijn. In Berlijn is het trouwens ook gewoon Sinterklaas. Jawel, ook hier komt de Sint aan met de boot. Varend over de Spree legt hij aan bij Palais du Rem Koolhaas, waar alle kleine Hollandse kindertjes in Berlijn aan de kade vol verwachting staan te wachten. Binnen in de ambassade mogen ze allemaal bij de Sint op schoot en krijgen ze een kado. De kado’s zijn ingepakt met speciaal Hollands sinterklaaspapier, verzorgd door de Nederlandse ambassade.  Alleen de inhoud van de pakjes moeten de ouders wel zelf aanleveren. Haha, dat is toch wel een goede grap. Maar ook erg 2008.

Alléhoppa gleich wieder da. Niet zo pünktlich als normaal, maar wel compleet met grote bundel woorden. Veel gebeurd alweer hier in Berlijn. Natuurlijk in eerste instantie de grote overwinning van Obama, die de afgelopen week voor het positieve gespreksmateriaal op de openingsborrels heeft gezorgd. Met vlak daarna het weer. Het weer heeft namelijk een grote omslag gemaakt.

Gisteravond teruggekomen van een bezoek aan het ‘Forgotten Bar Projekt’.  Een grijs geverfde kleine langwerpige schuur tussen 2 prachtige huizen gesitueerd die tijdelijk omgebouwd is tot een fancy bar waar elke avond een opening is.  Elke avond een nieuwe opening, nieuwe tekeningen aan de wand, een nieuwe video draaiende achterin, andere koppen die kijken & drinken.

Graag laat ik u nu even meevoeren in mijn dromen.

Nee, toch liever in de realiteit. Kom en stap in de peddelboot op weg naar Leipzig.  En bezoek het festival voor hedendaagse fotografie: www.f-stop-leipzig.de Een verrassend fotofestival, juist omdat Kristin Dittrich, directeur van het festival een hele duidelijk keus heeft gemaakt. Zij koos voor fotografen met een contemporaine blik en zorgde ervoor dat er alleen fotografisch werk van maximaal 3jr oud, te zien was.

2 weken geleden vroeg Edie Peters me in dagboek stylo over mijn ervaringen in Berlijn te schrijven. Ik stemde in en zal om de 1,5 à 2 maanden mijn persoonlijke blik vanuit Berlijn verwoorden op PhotoQ en deze illustreren met jawel: foto’s.