Koekerd
| Vorige | Volgende |
8 februari 2010 »
Tot ik begon te fantaseren over terrorisme, heb ik me zondags onmoemelijk verveeld in de kerk. We spreken van begin jaren zeventig, terroristen had je nog nauwelijks. Maar mij hielpen ze al tegen verveling.
Met machinepistolen en bivakmutsen drongen ze de kerk binnen, iedereen moest tussen de banken op de kerkvloer gaan liggen. Ik kroop langzaam mijn bank uit, achter het preekgestoelte omhoog, tegen een heiligenbeeld verder naarboven tot ik op de bovenste rand van de grote steunpilaar kon staan, enzovoorts. Buiten ging ik de politie waarschuwen. Hoe ver was de mis inmiddels? Nog middenin de preek? OK, vergeten dubbeltje voor de telefoon te vragen aan mijn vader, ik weer terug de kerk in. Met een dubbeltje weer naarbuiten, naar de telefooncel. O, we krijgen de zegen, we mogen naarbuiten, ik weg, terroristen ook weg
Had er in de kerk een tegelvloer gezeten als deze, dan hadden de terroristen weg kunnen blijven. Deze vloer is een betere remedie tegen verveling.
5e van links, 3e van onderen, waarom is die tegel niet versleten? Zette nooit iemand een voet op die tegel? Waarom dan? De tegels eromheen hebben alle tekening verloren. Of is ie pas vervangen?
2e van links 3e van onderen is al net zo gaaf. Beide tegels hebben precies dezelfde tekening, toch denk je bij de een bovenóp een kubus te kijken, bij de ander er tegenáán. Met wat moeite kun je bovenóp en tegenáán omdraaien. Tegen de tijd dat dat me gelukt was, zouden we al bij de communie zijn. Linksboven zijn nog meer ongesleten tegels. Ook vervangen? Hangt allemaal af van wat zich buiten de kadrering van de fotograaf bevindt. Is daar een preekstoel of een doorgang?
–
foto Winfred Evers, baseliek Lalouvesc, Ardèche , Frankrijk
Plaatsen/Stemmen op:







