Armpjes ergens anders op laten rusten. Vingers spreiden en iets laten vastpakken. Alleen de te gladde huid wijst in de richting van photoshop. Ik wou dat ik ervan kon genieten zonder in mijn achterhoofd de vraag: hoe moet dat verder met de fotografie? Dat foto’s zo bedrieglijk veel op de werkelijkheid lijken en toch niet werkelijk zijn, dat vind ik er zo aantrekkelijk aan. Of moet ik al vond zeggen? Natuurlijk is bijna iedere foto op een bepaalde manier in elkaar gezet. Natuurlijk is het kader al een vorm van manipulatie. En natuurlijk is het nog niet zover dat iedereen het kan, die Glenn Feron moet een crack zijn. Maar straks is het een kwestie van een druk op een knop. De glimmendgladdehuidknop. De strakkebuikknop. De dikkeretietenknop. De meerhaarknop. Wat blijft er dan over van het gevoel dat je naar een stukje werkelijkheid zit te kijken?

www.glennferon.com