Kijken en Schrijven
| Vorige | Volgende |
24 december 2008 »
We zien een strandhuis dat doet denken aan een bourgeoisie buiten-vertrek in de New Yorkse Hamptons.
De gegoede middenklasse die veel te veel geld betaalt voor een stulpje aan de doorgaans vriezende kust. Maar gedurende de zomermaanden trekken ze massaal bij wijze van verplichting naar de neus van Long Island to keep up with the Joneses. Vakantie omdat het moet.
Ook de two-point-one children moeten mee. Elk jaar dezelfde duinen, datzelfde initiele enthousiasme, dan de onvermijdelijke verveling en de vernederende toegeving aan tikkertje en verstoppertje.
We zien hier een onscherpe figuur - of zijn het er twee? - in wat lijkt op een schuilhouding. Misschien zijn het twee broers aan het vechten? Want wat is er anders te doen? Of is het een verliefd stelletje temidden een halsbrekend romantisch manoeuvre? Staat hij daar anders te luistervinken zo onder dat raampje? Is dat de kamer van dat bloedmooi meisje die zich met de middagzon altijd terugtrekt in haar donkere kamer om haar bezwete lichaam te laten afkoelen? We weten het niet.
Het is in elk geval een typische muur, dat soort muur waar je je eerste sigaret achter rookt, waar je voor het eerst de graffiti-artiest in jezelf verkent en waar je op je elfde jouw broek laat zakken als zij haar rokje optilt. Parelwit, schitterend als de tanden in een colgate commercial.
De - inmiddels uitgestorven - polaroid evoceert hier iets tijdloos en onschuldigs maar tegelijkertijd roept het iets apocalyptisch op. Die foto die zichzelf opeet, van onder naar boven, van binnen naar buiten. En waar verstopt die figuur zich voor? Wat schuilt er achter die electrische lucht? Die groeiende zekerheid dat het einde nabij is dus waarom nog toegeven aan de barbaarse eisen van de eco-fascisten? Waarom nog drie verschillende vuilnisbakken hebben staan in de keuken en nog eens drie sorteerbakken in de tuin? Waarom in de regen je sigaret gaan roken om dan weer aan tafel te komen om daar je inmiddels lauwe tomatensoep aan te treffen waar je vier euro voor hebt betaald? Wij, generation Z, het einde van het alfabet, schuilend achter een parelwitte glimlach, gapend naar de grond terwijl het licht ons verschroeit.
Ook de two-point-one children moeten mee. Elk jaar dezelfde duinen, datzelfde initiele enthousiasme, dan de onvermijdelijke verveling en de vernederende toegeving aan tikkertje en verstoppertje.
We zien hier een onscherpe figuur - of zijn het er twee? - in wat lijkt op een schuilhouding. Misschien zijn het twee broers aan het vechten? Want wat is er anders te doen? Of is het een verliefd stelletje temidden een halsbrekend romantisch manoeuvre? Staat hij daar anders te luistervinken zo onder dat raampje? Is dat de kamer van dat bloedmooi meisje die zich met de middagzon altijd terugtrekt in haar donkere kamer om haar bezwete lichaam te laten afkoelen? We weten het niet.
Het is in elk geval een typische muur, dat soort muur waar je je eerste sigaret achter rookt, waar je voor het eerst de graffiti-artiest in jezelf verkent en waar je op je elfde jouw broek laat zakken als zij haar rokje optilt. Parelwit, schitterend als de tanden in een colgate commercial.
De - inmiddels uitgestorven - polaroid evoceert hier iets tijdloos en onschuldigs maar tegelijkertijd roept het iets apocalyptisch op. Die foto die zichzelf opeet, van onder naar boven, van binnen naar buiten. En waar verstopt die figuur zich voor? Wat schuilt er achter die electrische lucht? Die groeiende zekerheid dat het einde nabij is dus waarom nog toegeven aan de barbaarse eisen van de eco-fascisten? Waarom nog drie verschillende vuilnisbakken hebben staan in de keuken en nog eens drie sorteerbakken in de tuin? Waarom in de regen je sigaret gaan roken om dan weer aan tafel te komen om daar je inmiddels lauwe tomatensoep aan te treffen waar je vier euro voor hebt betaald? Wij, generation Z, het einde van het alfabet, schuilend achter een parelwitte glimlach, gapend naar de grond terwijl het licht ons verschroeit.
Plaatsen/Stemmen op:
















Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.