Partners
Kijken en Schrijven
| Vorige | Volgende |
24 december 2008 »
Ik heb altijd een oma willen hebben, deze zou goed bij mij passen.
Zij zou mijn oma kunnen zijn van vaders kant, die kwam uit Spanje. Zij heeft ook iets zuidelijks. Ze komt waarschijnlijk uit een Zuid?Amerikaans land: haar kapsel, haar kleding, de kleine oorbellen die ze in heeft en haar huidskleur maken dat zij niet een Hollandse oma kan zijn. De deken op haar stoel geeft het eigenlijk al weg, Hollandse oma’s doen meer aan grijs en bruin.
Ze kijkt recht in de lens, met haar beentjes bij elkaar wacht ze op de klik van de camera. Haar mondhoeken staan naar beneden, haar blik is melancholisch. Ze heeft het niet afgeleerd, geconcentreerd kijkt zij naar de lens, niet bewegen anders is het beeld bewogen. Haar gespannen hand geeft die gedachte weg. Zelfs de springende kat achter haar kan haar niet afleiden.
Ze komt uit een tijd waarin de fotograaf nog status had, waar een klik op de camera de wereld deed bevriezen en alle aandacht opeiste. Zoals ze daar muisstil zit, krijgt ze ook nog een pop op haar schoot. Ze heeft niets met die pop, uit haar lichaamstaal is dat wel duidelijk. Die pop doet denken aan Kermit de kikker, of eigenlijk nog veel meer aan de Sultana pop die we van de televisiereclame kennen. Ik denk niet dat deze oma weet wat een Sultana pop is; de fotograaf wilde hier een grap uithalen.
De fotograaf moet wel een bekende zijn, dan kan niet anders. Geen zuidelijke oma gaat met krulspelden en open bloes op de foto voor een onbekende. Ze was waarschijnlijk bezig met haar toilet toen haar dochter of kleindochter een foto van haar wilde maken. Lief als ze is ? want dat zijn oma’s ? nam ze plaats op haar stoel. Bezorgd keek ze in de camera zich afvragend of ze de kamer niet beter had moeten opruimen…
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.