Partners
Kijken en Schrijven
| Vorige | Volgende |
24 december 2008 »
Een raam met half gesloten rolluiken en de kanten gordijntjes dicht.
Het weinige licht dat naar binnen glipt geeft aan dat het dag is.
Binnen lijkt dag of nacht niet meer te bestaan, er word niet meer geleefd, de donkerte suggereert afwezigheid.
Jarenlang heeft iemand dag in dag uit naar buiten gekeken, naar het leven dat zich daar afspeelt en waaraan hij of zij niet meer deelneemt. Hopend op een gebeurtenis die het leven verandert, of gewoon hopend op iemand die langskomt.
Jarenlang heeft iemand dag in dag uit naar buiten gekeken, naar het leven dat zich daar afspeelt en waaraan hij of zij niet meer deelneemt. Hopend op een gebeurtenis die het leven verandert, of gewoon hopend op iemand die langskomt.
Als je door een raam tuurt ben je nu eenmaal op zoek naar iets wat je zelf niet hebt of doet. Zittend in een beschermde omgeving, er kan je niets overkomen, maar je beleeft ook niets. Van deelnemer naar toeschouwer en uiteindelijk naar niets meer.
Het contrast van het licht buiten en de donker binnen geeft nog maar eens aan dat het leven hoe dan ook doorgaat.
De rolluiken gaan dicht, maar het leven gaat door.
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.