Het is niet gemakkelijk om op deze manier een vierhoeks-verhouding gaande te houden.

 

Het Zuiden is nu begrijpelijk boos. Het Noorden is ook boos, maar daar is ook niets nieuws aan. China is dol op het Noorden, maar mag dat niet al te veel laten blijken en Amerika probeert China aan haar kant te krijgen. Het bizarre is wel dat ondertussen Amerika, Zuid-Korea en China alle drie zaken doen met Noord-Korea en daar ook bedrijven hebben.

 

Degene die op dit moment alles bij elkaar moet houden en ondertussen Noord-Korea wil straffen is Hillary Clinton. Eerst naar Shanghai voor de World Expo. Zonder Clinton zou er geen Amerikaans paviljoen zijn geweest, dus dat was een leuk moetje en nu aardig doen tegen de Chinezen.

 

Als Noord-Koreaanse werknemer in Beijing zal je niet zoveel meekrijgen van de spanningen. De laatste keer dat deze mensen merkten dat er iets gaande was, was toen er veel Noord-Koreanen de buitenlandse ambassades invluchtten. Veel werknemers werden terug gehaald naar het thuisland.

 

In veel Aziatische landen kom je een filiaal van de de Pyongyang restaurantketen tegen. Het eten is veel te duur en kwalitatief niet bijzonder, maar toch wel interessant om te zien hoe het eraan toe gaat. De reden waarom Noord-Korea deze keten heeft opgezet is omdat op deze manier geld voor de staat wordt verdient, oftewel Kim Jong-Il’s 20000 omvangrijke filmcollectie kan altijd worden uitgebreid. Schijnt dat de man ook dol is op designerkleding. Ik vraag me af hoe dol je op kleding moet zijn als je in het openbaar altijd van die grijze of bruine afschuwelijke ik-ga-mijn-auto-een-goeie-opknapbeurt-geven outfit draagt.

 

Toen we om 19 uur aankwamen bij het restaurant stonden er twee dames in een goedkope hanbok (traditionele Koreaanse kleding) klaar om de deur open te doen. Er waren 3 tafeltjes bezet. Tussen 19.30 en 20.00 is er een slecht muzikaal optreden, maar goed genoeg om het restaurant opeens vol te doen laten zitten. Mensen mogen dan een foto maken van de zingende dames. 1 foto en niet meer al is dat moeilijk te controleren met al die kleine camera’s van tegenwoordig. Zodra het optreden afgelopen is loopt het restaurant ook meteen leeg. Twee tafeltjes waren nu nog bezet (inclusief de onze).

 

Onder leiding van een vrouw die alles streng in de gaten houdt gaan de dames weer alle troep opruimen en alles klaar zetten voor de volgende dag. Ze lachen allemaal zo vriendelijke, mijn glazuur springt van mijn tanden. Ze lachen, maar als ze ook maar een camera zien die elk moment in gebruik genomen kan gaan worden dan verdwijnt de lach.

–

 

www.theatreinmotion.org/lab
 
www.aramtanis.nl