Vanochtend naar een cafeetje gegaan waar ze mij nu wel kennen. Het is vandaag rustig. Normaal puilt het hier uit van de mensen.

 

Rustige gitaarmuziek staat op, een pot Chinese thee staat rechts van me op tafel en links naast de tafel staat een elektrische kachel die gelukkig aan staat. De eigenaar is met zijn camera bezig. Er is nog één andere gast, ik denk dat ze rond de 45 is. Ze maakt af en toe wat foto’s en loopt een beetje heen en weer om de tijd te verdrijven. Ze lijkt te wachten.

 

Gisteren ben ik maar bij een willekeurige metrohalte uitgestapt. Dit doe ik de laatste dagen meer om te kijken of ik nog goeie dingen tegenkom. Eerst liep ik rechts de uitgang uit, maar zag niets interessants, dus ik draaide me om. Zag toen tot mijn verbazing De Tempel van de Hemel.

 

Ik dacht bij mijzelf dat ik daar in mei wel heen ga, dus ik liep een zijstraat in. Daar zag ik de perfecte foto. Ik zag een vrouw van in de 80, lilliputter (weet niet of dat nog steeds een politiek correcte benaming is), met een geweldig hoofd. Ze had een zwarte bril op die met tape helemaal aan elkaar was geplakt. Ze wilde niet dat ik een foto van haar maakte, dus dat heb ik niet letterlijk gedaan. Ik heb goed naar haar gekeken, het beeld opgeslagen en af en toe haal ik het beeld weer in mijn hoofd tevoorschijn en zie de foto zoals die had moeten zijn.

 

Inmiddels is een vriendin van de vrouw binnengekomen en ruik ik dat er iets lekkers wordt klaargemaakt.