Border(line)
| Vorige | Volgende |
7 februari 2010 »
Wanneer ik aan de topattracties van China denk, dan denk ik aan De Muur en De Verboden stad, maar er is er nog één die vreemd genoeg niet in de reisgidsen wordt genoemd. Eén die vlak bij mijn appartement is gevestigd en die gigantische aantallen bezoekers trekt, vooral in de weekends: de IKEA.
Oké, de gehaktballetjes zien er wat bleekjes uit en de friet is vervangen voor een homp rijst. De zielige stukjes kip en vieze drapperige saus kunnen ook niet de aantrekkingskracht zijn voor de vele Chinezen aangezien een eind verderop goede Chinese restaurants zitten. Al kan het gratis bijvullen van de glazen natuurlijk geen kwaad.
De prijs is aantrekkelijk voor de Chinezen. Je betaalt minder voor de spullen hier in vergelijking met de IKEA in Nederland. Lijkt me logisch aangezien veel van het spul in China wordt geproduceerd voor een paar centen.
Je moet ook niet verbaasd staan te kijken wanneer je mensen ziet slapen in één van de bedden of dat ze elkaar fotograferen in een leuke ‘huiskamer’ alsof het hun eigen is.
Wat ik wel mooi vind is dat IKEA zorgt voor een universeel gevoel, die van frustratie. De stelletjes vliegen je hier om de oren die denken dat ze iets leuks hebben aangeschaft. In de showroom zag het er namelijk nog wel leuk uit, maar bij thuiskomst komt het zelf in elkaar zetten dan toch akelig dichtbij. Eerst moet je hopen dat alles compleet is, dan moet je kijken of alles is voorgeboord en dat gaten op de juiste plek zitten en dan nog kom je de wanhoop vaak nabij. Gelukkig verkopen ze ook hamers, want die heb je nodig om het bed of kastje hardhandig in elkaar te zetten. Alleen krijg je het daarna nooit meer uit elkaar en dat zeg ik uit eigen ervaring.
Plaatsen/Stemmen op:

















Reacties (1)
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.