Als artist-in-residence bij TIM gingen mijn assistent en ik naar een flatgebouw waar hun voormalige kantoor zat. In de kelder zouden migranten wonen, maar die waren intussen verdwenen. Nu werden de betongrijze koude vochtige 2x2m hokjes verhuurd aan jonge studenten. Hele gangen met gele deuren met een bedlaken ervoor. Waarom het bedlaken ervoor hing, weet ik niet. Misschien zodat het duidelijk is voor de bewoner dat dit zijn of haar kamer is. Zonder lakens zou het onderscheiden van de kamers lastig zijn.

 

Aan het begin van de kelder lag een man in zijn bed, dus de assistent en ik liepen door om de kelder te bekijken. Daar zag ik een zielige plant staan waar ik een foto van nam. Opeens stond de man die eerst nog op bed lag voor onze neus tegen ons te schreeuwen. Hij kwam nogal agressief over. Weglopen zou handig zijn geweest, maar werd wat lastig aangezien we in een slecht verlichte kelder stonden en de man klaar was om in zijn strakke thermo-ondergoed ons achterna te sprinten en omdat hij de weg beter kende in het gebouw leek het mijn assistent beter om het eerst proberen uit te praten.

 

Eerst dacht ik dat het maken van een foto van een dode plant gevoelig lag, maar 30 minuten later bleek dat een andere persoon een keer foto’s had gemaakt van aangeklede studenten die hij stiekem op internet had gezet. Na een half uur konden we gaan. Na eerst vastgegrepen en toegeschreeuwd te zijn door de man kwam hij op het idee om iemand te bellen om te checken of TIM inderdaad daar een kantoor had gehad. Dit werd bevestigd en hij bood ons toen opeens thee aan als verzoeningsgebaar.

 

Met jetlag en al was ik me weer helemaal bewust dat ik in China ben en hier een halfjaar ga wonen en werken.

 

 

 

–

 

www.theatreinmotion.org/lab
 
www.aramtanis.nl