Partners
Archief Spaarnestad Photo
| Vorige | Volgende |
19 december 2011 »
Tegenwoordig zijn vrouwen op alle fronten bezig om door het “glazen plafond” heen te breken. Wij hebben hier in Nederland natuurlijk al lang een koningin en vrouwelijke ministers. In de landen om ons heen zijn al diverse vrouwelijke ministers-presidenten geweest en nog steeds actief. Ook in het bedrijfsleven gaat het best aardig met de dames. De emancipatie is flink op streek. Ze staan allemaal hun mannetje.
Ik weet ook best dat het beter zou kunnen en alles is nog steeds niet fiftyfifty verdeeld maar er is mij laatstelijk iets opgevallen wat me dwarszit. Dat is namelijk het beeld wat er van de man word geschetst. Vooral in de reclame.
Er zijn twee mogelijkheden. Als eerste is er de macho, een spierbundel met ontbloot bovenlijf en bij voorkeur duikt hij in een golf of doet hij iets met sport. Dit alles is smaakvol zwart/wit gefilmd of gefotografeerd. En hij zegt niets, kijkt alleen maar zwoel in de camera. Het soort man dat eigenlijk alleen in reclames voorkomt. Ik ken ze in ieder geval niet, en herken mezelf er al helemáál niet in.
Dan is er de tweede categorie, en die vind ik het ergst. De lulletjes rozenwater, de slappe nietsnutten, de onhandige klunzen, de laffe grappenmakers. De meeste mannen worden gepresenteerd als waardeloos in de keuken, volstrekt ongeschikt om voor een kind te zorgen of om een dweil over de vloer te halen. Met als oppersukkel die bedrijfsleider van een bekende supermarktketen. Ik gruw van hem. Producten worden aangeprezen omdat zelfs die sukkels er mee kunnen werken. Let maar eens op, het gaat niet goed met de kerels.
Het is al een tijd aan de gang. In het archief zijn genoeg foto’s te vinden van dit soort mannen. Ze hebben bijna altijd een schortje om, het ultieme teken van verregaande sukkeligheid. De afwas groeit ze boven het hoofd. Het eten is aangebrand. Ze staan met hun voet in een emmer tijdens de grote schoonmaak.
Hier herken ik mezelf óók niet in. Ik kan wél schoonmaken, koken, de was doen en voor mijn kind zorgen. Moeten we heremanciperen? Of zou het toch een complot zijn van slimme mannelijke reclamemakers zodat alle vrouwen denken: “Kan je nou helemaal niets? Laat mij maar, ik doe het wel even!”. Zodat mannen weer lekker met de krant op de bank kunnen ploffen. Om vervolgens chips etend, bier drinkend voor de televisie in slaap te vallen, met hun dikke pens. Wat is een man tegenwoordig? Ik weet het niet meer.
Plaatsen/Stemmen op:
Plaats een reactie
Maximaal 2000 tekens, 2000 tekens over.