Maar er waren een paar afdrukken waarvan ik het niet kon laten om ze op onze beeldbank te zetten. Een paar grootbeeld dia’s met een hoog kitsch-gehalte. Altijd leuk. Maar waar ik echt blij van werd waren een paar ingekleurde foto’s. Kindjes, een herenportret en een paar mooie dames. Ingekleurde foto’s maken me vrolijk en melancholiek tegelijk. Waar het precies in zit weet ik niet. Misschien zijn het kleuren die we tegenwoordig niet meer vaak zien. Zoals auto’s in de jaren ‘50 en ‘60 kleuren hadden die echt veel mooier waren dan de moderne tinten en de auto’s echte charme gaven.

 

In ingekleurde foto’s worden details soms nét even meer aangezet. Voor de meeste ingekleurde foto’s werden er vaklui ingezet, waarschijnlijk de retoucheurs. Maar hoe goed ze ook waren, een echte kleurenfoto werd het nooit. Zelfs met Photoshop is het een hele klus om een zwart-wit foto om te toveren naar kleur. Je blijft toch zien dat er iets niet klopt. Een ingekleurde foto is een zeldzaamheid aan het worden. Het is weer een voorbeeld van iets dat gewoon verdwijnt doordat de techniek voortschrijdt, maar zonde is het wel! Net als een oude bakelieten telefoon. Ziet er prachtig uit, ligt lekker in de hand en werkt nog prima maar niemand wil er nog mee bellen (ondanks de echte bel die er in zit!). Zou ik gewoon te laat geboren zijn? Misschien is het wel beter om met een prettig melancholieke blik terug te kunnen kijken. Als we alles maar goed bewaren en het verleden koesteren om de mooie dingen die er gemaakt werden door al die verdwenen vaklui.