Met foto’s en/of films van: Valérie Belin, Rineke Dijkstra, Leo Divendal, Toshio Enomoto, Lee Friedlander, Carmela García, Ken Hirama, Rinko Kawauchi, Luisa Lambri, Sally Mann, Simone Nieweg, Mika Ninagawa, Rob Nypels, Nono Reinhold, Joke Reynders, Willy Ronis, Paul Schuitema, Shirana Shahbazi, Hannah Starkey, Thomas Struth, Risaku Suzuki, Jean Vigo, Sam Taylor-Wood, Marijke van Warmerdam, Nancy Wilson-Fulton, Michael Wesely

 

Met bruiklenen van: Rineke Dijkstra, Ken Hirama, Nono de Wilde-Reinhold, Marijke van Warmerdam, Michael Wesely, Sally Mann, Josje Janse-de Ronde Bresser, Sammlung Goetz, H+F Collection, Galerie Wouter van Leeuwen, Galerie Thomas Zander, Galerie Karsten Greve, Fraenkel Gallery, Galerie M, Gallery Koyanagi, Tomio Koyama Gallery, Filmmuseum Amsterdam, De Pont en diverse particuliere verzamelaars.

 

Met nieuwe drukken, gemaakt door: Peter Svenson, AAP Lab.

 

Het idee voor deze expositie is gebaseerd op de verliefdheden die zowel fotografen als tentoonstellingsmakers kunnen overkomen. Van musea wordt vaak aangenomen dat zij hun keuzes zo objectief mogelijk samenstellen. Eigenlijk is niets minder waar. Zoals kunstenaars zich fysiek en emotioneel tot een onderwerp aangetrokken kunnen voelen, hebben ook verzamelaars en conservatoren zo hun crushes op juist dit of dat werk. De term ‘de verliefde camera’ is afkomstig van de gelijknamige film die Ed van der Elsken in 1971 samenstelde uit verschillende reisfragmenten die hij voorheen had gefilmd. Ook deze expositie is op een soortgelijke manier opgebouwd uit foto’s en filmrushes van nu in contrast met fragmenten en impressies uit de vorige eeuw. De werken zijn ogenschijnlijk losjes gerangschikt aan de hand van zomerse thema’s als: rondhangen, flaneren, de intense ervaring van het landschap, relaxte portretten in het park, of het reizen en onderweg zijn.

 

Toch zijn de keuzes minder willekeurig dan het lijkt. Door deze expositie zit ook een experimenteel element verweven. Werken uit de eigen collectie worden in directe samenhang gepresenteerd met foto’s uit de H+F Collectie en externe bruiklenen. Het gaat daarbij niet alleen om het experimenteren met de krachten van deze werken onderling. Het is ook buitengewoon spannend om de werken waar wij het afgelopen jaar met grote ogen naar gekeken hebben, nu werkelijk met de verzameling te kunnen integreren. Na de eerste, spontane verliefdheid is de beste manier om een werk te leren kennen ermee te werken.

 

Uit deze aanpak bleek verrassend genoeg dat portretten in de collectie van Huis Marseille minder sterk vertegenwoordigd zijn. Een andere opvallende uitkomst was dat het thema ‘zomer’ juist heel vanzelfsprekend aanwezig is, terwijl daar de afgelopen tien jaar bepaald niet op verzameld is. Niet in de laatste plaats was het een genoegen te kunnen constateren dat er door de mix van alle grote en onbekende namen heen een stevige rode draad loopt: die waar groot en klein zich verenigen in het intensieve kijken en de verbeeldingskracht die daaraan ten grondslag ligt: de verliefde camera. Voor Huis Marseille is deze expositie een opmaat naar de komende uitbreiding met Keizersgracht 399. Dan zullen niet alleen exposities, maar ook de collectie naast en misschien door elkaar getoond kunnen worden.