Olaf Otto Becker (1959) koppelt een wetenschappelijke benadering aan een esthetisch oog, wat resulteert in foto's van een verontrustende schoonheid. Het ruige, desolate landschap maakt door het ongebruikelijke kleurenpallet - aardse tinten ontbreken - een onwerkelijke indruk. De eindeloze ijsmassa wordt door turkoois, groen en kobaltblauw smeltwater doorsneden. Een landschap waaraan elk besef van schaal, bij gebrek aan referenties met de menselijke maat, ontbreekt. Becker documenteert de rauwe idylle van de slinkende ijskap, waarvan jaarlijks 225 kubieke kilometer smelt. Door bij elke foto de GPS-coördinaten te vermelden, maakt hij de weg vrij voor anderen om in de toekomst in zijn voetsporen te treden. Beckers uitgebalanceerde composities op groot formaat zijn alarmerend en poëtisch tegelijk.

 

Groenland is 's werelds grootste eiland, twee keer zo groot als Duitsland, Frankrijk en Italië bij elkaar. Meer dan tachtig procent van het oppervlak is met ijs bedekt. De grootste dikte van die ijslaag bedraagt 3,2 kilometer. Het totale volume van de ijskap is 2,6 kubieke kilometer. Als die kap smelt, stijgt de zeespiegel bijna zeven meter.

 

De ijskap op Groenland smelt op plekken waar ongewoon veel stof verzameld is. Dat stof heet cryconiet, een donker, modderachtig gruis dat met de wind werd aangevoerd en afkomstig is van vulkaanuitbarstingen, bosbranden, dieselmotoren, steenkoolcentrales en fabrieken. Die zwarte smurrie zorgt ervoor dat het poolijs zonlicht niet reflecteert, maar absorbeert. 's Zomers, als de temperatuur net boven het vriespunt komt, smelt het ijs waar de sneeuw zwart is. Het smeltwater verwarmt de sneeuw eromheen die ook gaat smelten. Er ontstaat een reeks poelen, door ijsdammen van elkaar gescheiden. Die ijsdammen smelten, of de poolwind blaast ze weg, waarna de poelen met elkaar verbonden raken. Waar het ijs op lager gelegen plekken smelt, ontstaat een rivier. Groenland telt inmiddels duizenden rivieren. De ene ondiep en kronkelig, de andere breed en diep met stroomversnellingen en watervallen. Nooit bereiken die de zee, omdat ze plotseling in gletsjermolens verdwijnen, verticale ijsschachten van honderden meters diep. Kilometers brede meren van smeltwater kunnen in één nacht in zo'n gletsjermolen leeglopen.