Henk Hartog gaf in 1961 de veiligheid van een goedbetaalde baan als constructietekenaar op en stortte zich in het avontuurlijk bestaan van freelance persfotograaf. In die tijd had Rotterdam een bloeiende krantencultuur met verschillende regionale kranten en Rotterdamse redacties van de meeste landelijke ^dagbladen. Al die redacties zaten te springen om foto’s die de lezers in het hart raakten. Foto’s van branden en ongelukken waren populair. Afhankelijk van de afloop, kon de lezer bij deze beelden huiveren of opgelucht adem halen.

Henk Hartog schafte een scanner aan en luisterde politieberichten af. Zodra hij hoorde dat er ergens iets aan de hand was, haastte hij zich naar de plek des onheils en deed zijn werk. Autodidact Hartog zou in korte tijd uitgroeien tot een getalenteerd en veelgevraagd foto^journalist die perspectief en compositie tot in de puntjes beheerste. Daarnaast had hij een feillos gevoel voor het vinden van het juiste standpunt.

Die kwaliteiten ontgingen het Stadhuis niet. Hartog werd steeds vaker ingehuurd door de gemeente om hoog bezoek, manifestaties, evenementen, recepties en andere gemeentelijke aangelegenheden te fotograferen. Hij legde de bouw van grote infrastructurele werken vast zoals de aanleg van de metro en de constructie van de nieuwe Willemsbrug. Ook fotografeerde hij de vele nieuwbouw en renovatieprojecten.

Het liefst werkte hij op straat waar hij het dagelijks leven in de snel veranderende stad liefdevol vastlegde. Ondanks het soms vluchtige karakter van de fotojournalistiek heeft zijn zwartwitwerk de tand des tijds doorstaan en kan zich meten met dat van zijn tijdgenoten. Het archief van Henk Hartog wordt beheerd door Uitgeverij Voet die drie fotoboeken van zijn werk wil publiceren. Het eerste boek verscheen onlangs. Samen met de tentoonstelling is het een passend eerbetoon aan een bescheiden meester van de zwartwitfotografie.